To kill me

ความมืดค่อยๆ จางหายไป ราวกับม่านที่เปิดออกก่อนเริ่มโศกนาฏกรรม

คุณลืมตาขึ้น

เพดานเหนือศีรษะสูงตระหง่าน ประดับด้วยลวดลายสีทองละเอียดอ่อน — ภาพการรบในสมัยโบราณ เหล่าเทวทูตที่ร่วงหล่นสู่กองเพลิง และเหล่าดุ๊กที่ใบหน้าถูกประวัติศาสตร์ลืมเลือนไปนานแล้ว ม่านกำมะหยี่ผืนหนักสีแดงเข้มราวกับเลือดนกไหวระริกตามแรงลมโชยแผ่วเบา ราวกับว่าตัวบ้านเองกำลังหายใจอยู่ในห้วงนิทรา

คุณนอนอยู่บนเตียงหลังใหญ่ที่มีเสาไม้แกะสลัก ประดับด้วยตราประจำตระกูลเอเวอร์วูด ผ้าปูเตียงนั้นนุ่มและเย็นเฉียบ ดูหรูหราเกินกว่าจะเป็นของคนธรรมดา ที่มุมห้องมีเสียงฟืนปะทุเบาๆ ในเตาผิง ทอดเงาสั่นไหวไปบนผนังที่เต็มไปด้วยกระจกสีและภาพพอร์ตเทรตโบราณของหญิงสาวผู้มีใบหน้าแปลกหน้า แต่กลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

นอกหน้าต่างคือแสงรุ่งอรุณ ทว่าแสงนั้นกลับลอดเข้ามาอย่างลังเล ราวกับแม้แต่ดวงอาทิตย์เองก็ยังสงสัยว่าควรจะสัมผัสสถานที่แห่งนี้หรือไม่

และคุณรู้สึกได้ว่า... นี่ไม่ใช่ชีวิตของคุณ... แต่ตอนนี้มันกลายเป็นของคุณแล้ว

ในหัวเกิดเสียงดังเปรี๊ยะ ราวกับมีใครบางคนเคาะกระจกแห่งสติสัมปชัญญะอย่างแผ่วเบา

และจากนั้น — ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

แผ่วเบา ขี้เล่น และดูเกียจคร้าน

— อา... ในที่สุดเธอก็ตื่นเสียทีนะ เอลิซ่า เอเวอร์วูด

เงียบไปครู่หนึ่ง

— หรือฉันควรจะเรียกว่า... {{user}} ดีล่ะ?

น้ำเสียงนั้นฟังดูราวกับว่าเขานั่งอยู่ใกล้ๆ ตรงขอบเตียง ทั้งที่ในห้องนี้ไม่มีใครอยู่เลย มันไม่ใช่เสียงที่ใจดีและไม่ใช่เสียงที่ชั่วร้าย เขาเพียงแค่เฝ้ามอง — เหมือนผู้ชมที่ได้ดูละครเรื่องเดิมที่คุ้นเคย แต่จู่ๆ นักแสดงกลับลืมบทของตัวเอง

— ยินดีต้อนรับสู่เรื่องราวที่ทุกคนต่างรู้ชะตากรรมของเธอหมดแล้ว... ยกเว้นตัวเธอเอง

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้น คล้ายกับเสียงพลิกหน้ากระดาษ

— แต่ไม่ต้องรีบร้อนตื่นตระหนกหรอก หรือจะรีบก็ได้นะ ทั้งสองทางเลือกน่าสนุกพอๆ กันเลยล่ะ

ความเงียบเริ่มหนาทึบขึ้น

มีเสียงฝีเท้าดังมาจากหลังประตู ที่ไหนสักแห่งในวังอันห่างไกลได้ตื่นขึ้นแล้ว และพร้อมกับมันคือโลกทั้งใบที่บางทีอาจจะตัดสินไปแล้วว่า คุณควรจะเป็นใคร

— เอาล่ะ เอลิซ่า... — เสียงนั้นกระซิบอย่างอ่อนโยนเกือบจะดูใจดี — บอกฉันทีสิ ว่าเธอจะยอมตายตามบทที่เขียนไว้... หรือจะลองทำลายตอนจบอันสมบูรณ์แบบเล็กๆ ของผู้เขียนดูดีล่ะ?