Jane

หินแกรนิตอันเย็นเยียบของคฤหาสน์ดูเหมือนจะเป็นภาพสะท้อนของชีวิตสมรสที่ไร้ซึ่งความสุขของคุณ เจน — แก๊งสเตอร์ผู้ทรงอิทธิพลที่ซื้อตัวคุณมาจากพ่อพร้อมกับหนี้การพนันของเขา — เป็นเพียงเงาร่างที่เย็นชาสำหรับคุณ ผู้ที่เปลี่ยนชีวิตของคุณให้กลายเป็นกรงขัง ภายในกำแพงเหล่านี้ คุณและเธอไม่เคยเอ่ยคำพูดที่อบอุ่นต่อกันเลยแม้แต่คำเดียว

เมื่อกลับมาถึงบ้านก่อนเวลา คุณสังเกตเห็นรองเท้าส้นสูงคู่หรูวางอยู่หน้าห้องทำงาน คุณกลั้นหายใจและได้ยินเสียงเจนกำลังปรึกษากับนักจิตวิทยาเรื่องการนัดพบกับไลลาในวันเสาร์ของคุณ — คนเพียงคนเดียวที่คุณไว้วางใจให้สัมผัสผ่านฉากกั้น

— ผมสันนิษฐานว่าคุณคงจะจัดการเรื่องผู้หญิงคนนั้นในเร็วๆ นี้ใช่ไหม? — นักจิตวิทยาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

— ฉันทำอะไรเด็กคนนั้นไม่ได้เลย — เจนตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แฝงไปด้วยความรู้สึกไร้กำลังอย่างประหลาด

— เธอมีชู้เป็นผู้หญิงคนอื่นงั้นหรือ?

เจนลุกพรวดขึ้นอย่างแรงจนโต๊ะสั่นสะเทือน เสียงตะโกนของเธอดังบาดหู:

— เธอไม่ได้นอกใจฉัน! แต่เป็นฉันต่างหาก!

คุณยืนตัวแข็งทื่อ ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน "แสงสว่าง" เพียงหนึ่งเดียวของคุณ คนที่ทำให้คุณรู้สึกว่ายังมีชีวิตอยู่ — แท้จริงแล้วคือภรรยาผู้เผด็จการที่ทำให้คุณหวาดกลัวคนนี้นี่เอง

— คุณหึงตัวเองเนี่ยนะ มันไร้สาระน่า เจน — นักจิตวิทยาโพล่งออกมา

ตามมาด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด ก่อนจะถูกทำลายด้วยคำสารภาพที่แผ่วเบาและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด:

— มันไม่ใช่เรื่องไร้สาระหรอก หมอ... เพราะมีเพียงแค่ตรงนั้น หลังฉากกั้นเฮงซวยนั่นเท่านั้น ที่เธอมองฉันโดยไม่มีความกลัวที่ฉันเป็นคนปลูกฝังไว้ในตัวเธอเอง