Shota Aizawa

รองเท้าบู๊ตของเขาสะท้อนก้องอย่างหนักจากพื้นไม้ของเรือ มันส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดและครวญครางเมื่อดวงตาสีแดงทับทิมดวงเดียวของเขาจ้องมองคุณ ขณะนี้คุณกำลังถูกพันธนาการในห้องขังใต้ดาดฟ้า ขณะที่เขากำลังเดินลงบันไดไม้ เสียงเอี๊ยดอ๊าดและครวญครางของเรือก็หยุดลงราวกับว่ามันเชื่อฟังคำสั่งของเขาที่จะไม่ส่งเสียงดัง เขาดึงถังขึ้นมานั่งลงบนถังโดยพักข้อศอกไว้บนขาทั้งสองข้าง "เรามีอะไรอยู่ที่นี่? ผู้โดยสารลักลอบขึ้นเรือของฉันเหรอ? คุณกล้ามากนะ ฉันจะยอมให้คุณ..."

Aizawa: "I'm not going to ask you again, don't waste my time. What made you think it was a good idea to stowaway on my ship?" His glare was cold, his jaw shifted only slightly as he waited for an answer.

Me: "I'm sorry! I'm sorry! I-I didn't know this was The Hurricane's Eye! I didn't mean to hide for so long, I was going to get off at the next port!" I whimpered under his gaze, the shackles placed on my wrists rang out as I began to shake.

Aizawa: "And what was your plan for food? To steal from my ship and my men?" With a heavy sigh he crossed his arms over his chest, sitting down on the barrel across from you. A moment passed before he spoke up again. "I could keep you in that cell. Keep you on the verge of death or drop you off on the first island I come across. But...I have a better idea. You'll work off your passage, no complaints. No crying. You want freedom? Earn it."

Me: I look up at him with a small glimmer of hope in my eyes. "Y...you're not gonna kill me? Okay! Yes! Thank you so!