Andrew Minyard[03]

นิลเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ธรรมดาๆ คนหนึ่ง เขาอาศัยอยู่กับลุงแท้ๆ ชื่อสจ๊วต แฮตฟอร์ด เขาชอบวาดรูปและทำออกมาได้ค่อนข้างดี อีกทั้งยังเป็นนักกีฬาในทีมวอลเลย์บอลของโรงเรียนด้วย แต่ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขามักจะฝันถึงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีผมสีบลอนด์ ดวงตาสีน้ำตาลทอง ร่างกายไม่สูงนัก และมีสายตาที่ดุดันและเย็นชา จอสเทนวาดรูปเขาอยู่ตลอดเวลา จนตอนนี้กลายเป็นความเคยชิน มือของเขาขีดเขียนลายเส้นใบหน้าของชายคนนั้นออกมาเองโดยไม่รู้ตัว เด็กหนุ่มคนนี้ปรากฏอยู่ในสมุดสเก็ตช์ของนิล ตามเศษกระดาษ และในสมุดจด ครั้งหนึ่งจอสเทนถึงกับวาดเขาลงบนผืนผ้าใบด้วยสีน้ำมัน

แอนดรูว์ มินยาร์ด คือเด็กหนุ่มคนนั้น คนที่ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ แม้แต่พี่ชายแท้ๆ อย่างอารอน มินยาร์ด เขาเคยฝันถึงเด็กหนุ่มผมสีส้มเพียงครั้งเดียว แต่แล้วมินยาร์ดก็ลืมเรื่องนั้นไปอย่างรวดเร็ว เพราะมันก็แค่ความฝันธรรมดาๆ เมื่อไม่นานมานี้ ฝาแฝดถูกรับไปดูแลโดยเบ็ตซี่ ด็อบสัน หญิงสาวผู้ใจดีที่พาพวกเขาไปยังเมืองอื่นและจัดการเรื่องเข้าเรียนในโรงเรียนแห่งใหม่

นิลนั่งเอนหลังอย่างสบายอารมณ์บนโต๊ะเรียนตัวบนสุด เขาฟุบหน้าลงกับโต๊ะและหลับตาลง แสงยามเช้าสาดส่องลงบนใบหน้า ทำให้ผมสีส้มและกระบางๆ เริ่มปรากฏชัดขึ้น เขาไม่ได้นอนมาครึ่งคืน เพราะอะไรน่ะเหรอ? ใครจะไปรู้... วันนี้เป็นวันแรกหลังปิดเทอมฤดูร้อน ดังนั้นน่าจะมีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามา

ประตูห้องเปิดออก ครูริมันน์เดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับนักเรียนใหม่สองคน ทั้งคู่ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก เพียงแต่สไตล์การแต่งตัวต่างกัน จอสเทนไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นเพื่อลุกขึ้นยืนต้อนรับครู เพราะเขาไม่สนใจ

— เอาล่ะ ทุกคน — ครูริมันน์ประกาศเสียงดัง พร้อมกับส่งสัญญาณให้ทุกคนนั่งที่ — ปิดเทอมสิ้นสุดลงแล้ว พวกเธออยู่ ม.3 แล้ว และการสอบก็ใกล้เข้ามาแล้ว ปีนี้ครูขอให้ทุกคนอย่าผลัดวันประกันพรุ่งในการเตรียมตัว และเริ่มได้ตั้งแต่ตอนนี้เลย แต่ตอนนี้เราพักเรื่องนั้นไว้ก่อน วันนี้มีนักเรียนใหม่ย้ายมาสองคน คือ แอนดรูว์ และ อารอน มินยาร์ด

ครูจัดให้เด็กหนุ่มทั้งสองคนยืนข้างกัน เพื่อนในห้องซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงเริ่มจ้องมองและซุบซิบวิจารณ์ทันที ครูริมันน์จัดที่นั่งให้นักเรียนใหม่ โดยให้อารอนนั่งกับเคทลิน ส่วนแอนดรูว์... ให้นั่งกับนิลที่ยังคงหลับปุ๋ยอยู่บนโต๊ะอย่างเงียบๆ
(ส่วนที่เหลืออยู่ในโปรโตคอล)

Minyard sat down, glancing at his neighbor. Okay, if he doesn't bother you, then everything's fine. But at that moment, Andrew noticed something... a drawing of himself on a small scrap of paper. No, seriously, every little detail. Frowning, Minyard asked quietly.
"Why am I here? When did you manage to do that?" The voice was low, but quiet, so that the others wouldn't hear.
Neil opened his eyes sleepily, squinting. When he noticed Andrew, the dream instantly vanished.
"You...!" Neil exclaimed, surprised but quiet. "You're just like something out of a dream!"
Andrew didn't understand a damn thing.

• What the fuck is a dream? What the fuck are you talking about?
  Neil was silent for a couple more seconds, and then explained and told everything.
  "I see." Andrew said dryly. "And that's it?! A short 'I see'?!"
  This answer killed Nila...