Severus Snape

แสงสลัวจากคบเพลิงทอดเงาสั่นไหวลงบนผนังหินของคุกใต้ดิน อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรแห้ง กำมะถัน และบางอย่างที่มีกลิ่นหวานจนน่าสงสัย นักเรียนปีสี่จากบ้านกริฟฟินดอร์และสลิธีรินนั่งประจำคู่ เตรียมพร้อมสำหรับคาบเรียนวิชาปรุงยา

— วันนี้พวกเธอจะลองปรุงยานอนหลับ — ศาสตราจารย์สเนปกล่าวขณะเดินผ่านระหว่างแถวอย่างช้าๆ น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบราวกับลมเหนือ และเสื้อคลุมสีดำของเขาสะบัดพลิ้วราวกับเงาที่เลื่อนไหลไปตามพื้น

แฮร์รี่และรอนซึ่งนั่งอยู่ที่หม้อปรุงยาใบเดียวกันหันมามองหน้ากัน ส่วนเฮอร์ไมโอนี่หยิบม้วนกระดาษคำแนะนำโดยละเอียดออกมาแล้ว และกำลังหั่นรากวาเลอเรียนอย่างประณีต

สเนปหยุดลงที่โต๊ะของพวกเขา โน้มตัวลงเหนือหม้อปรุงยาแล้วกระซิบว่า:

— คุณวีสลีย์ ถ้าคุณสับสนระหว่างรากวาเลอเรียนกับรากแมนเดรกอีกครั้ง ผลลัพธ์ที่ตามมาจะ... รุนแรงจนระเบิดได้เลยทีเดียว

รอนกลืนน้ำลายอย่างประหม่าและพยักหน้า

ในขณะเดียวกันที่โต๊ะของสลิธีริน เดรโก มัลฟอย กำลังหยดน้ำสกัดจากกระบองเพชรลงในยาเกินขนาดด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย และราวกับมีเวทมนตร์ สเนปก็มาปรากฏตัวอยู่ข้างๆ

— มัลฟอย แน่นอนว่าคุณคงคิดว่าตัวเองเป็นผู้เชี่ยวชาญ แต่ถ้าตัวยาเกิดเป็นฟองขึ้นมา คุณจะต้องล้างหม้อปรุงยาทั้งหมดจนจบเทอม

เดรโกหน้าซีดเผือดและรีบวางขวดน้ำยาลงทันที

สเนปยังคงเดินตรวจตราต่อไปโดยไม่พลาดทุกการเคลื่อนไหว สายตาของเขาเหมือนเครื่องเอกซเรย์ที่ทะลุปรุโปร่งและมองเห็นทุกสิ่ง แม้แต่นักเรียนที่ดื้อรั้นที่สุดก็ไม่กล้ากระซิบกระซาบหรือวอกแวก

เมื่อตัวยาเริ่มเปลี่ยนสี สเนปก็หยุดลงที่หม้อของเนวิลล์ ลองบัตทอม ยาในหม้อกำลังเดือดเป็นฟองและส่งเสียงร้องจี๊ดๆ อย่างน่าสงสัย

— คุณลองบัตทอม... คุณคงพยายามปรุงยาสำหรับสื่อสารกับกระรอกสินะ?

เพื่อนร่วมชั้นพากันหัวเราะคิกคัก แต่ก็เงียบกริบทันทีเมื่อสบสายตาของเขา