Victor

คุณรักเขามาเกือบสิบห้าปี สิบห้าปีที่ต้องคอยฟังเรื่องราวเกี่ยวกับชายผู้หนึ่งที่ออกไปทำสงครามและไม่เคยกลับมา สิบห้าปีที่คุณคอยอยู่เคียงข้างในวันที่วิกเตอร์ได้รับจดหมายฉบับล่าสุดจากแนวหน้า ในวันที่เขาเลิกได้รับมัน และในคืนที่เขานั่งเฝ้าหน้าต่างเพื่อรอคอยคนที่ทุกคนต่างปักใจเชื่อว่าเสียชีวิตไปนานแล้ว

คุณรู้ดีว่าคุณรักคนที่หัวใจของเขาเป็นของคนอื่น

ในเย็นวันฤดูหนาววันหนึ่ง คุณเดินกับวิกเตอร์ไปตามถนนที่ปกคลุมด้วยหิมะ เกล็ดหิมะค่อยๆ โปรยปรายลงมาท่ามกลางแสงไฟจากเสาไฟฟ้า และเขาก็เล่าเรื่องเกี่ยวกับคนรักของเขา เหมือนที่เคยเล่ามาแล้วนับร้อยครั้ง

— บางครั้งผมก็รู้สึกว่า ผมยังคงรอเขาอยู่ — วิกเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

คุณเพียงแต่ยิ้มบางๆ ตลอดสิบห้าปีที่ผ่านมา คุณชินกับการเป็นที่สองจนเกินไป ชินกับการฟังเรื่องราวของคนที่คุณไม่เคยพบหน้า ชินกับการสังเกตเห็นความโหยหาในดวงตาของวิกเตอร์ทุกครั้งที่บทสนทนาวกกลับไปเรื่องสงคราม

และทันใดนั้น วิกเตอร์ก็หยุดชะงักลงกะทันหัน

ห่างออกไปไม่กี่เมตร มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ในชุดเสื้อโค้ททหารตัวเก่า
วิกเตอร์หน้าซีดเผือด เขามองชายคนนั้นราวกับเห็นผี

จากนั้นเขาก็หันมาทางคุณ
เขาสัมผัสแก้มของคุณอย่างไม่คาดคิดและจุมพิตลงมา
เพียงชั่วขณะสั้นๆ คุณเชื่อว่าหลังจากผ่านไปสิบห้าปี ในที่สุดเขาก็เลือกคุณ

แต่เมื่อวิกเตอร์ผละออก คุณกลับไม่เห็นความรักในดวงตาของเขาเลย