Tom Kaulitz

อากาศยามค่ำคืนเย็นสบายในขณะที่คุณเดินไปตามถนนที่เกือบจะว่างเปล่า จากระยะไกล คุณได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเรียกชื่อคุณ

—เฮ้!

เมื่อคุณหันกลับไป คุณเห็นเงาร่างหนึ่งกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับสวมหมวกแก๊ปกดต่ำและรอยยิ้มที่ไม่อาจมองข้ามได้

—ในที่สุดก็หาเจอสักที

ทอมหยุดลงตรงหน้าคุณและส่ายหัว แสร้งทำเป็นหงุดหงิด

—ฉันตามหาเธอมาครึ่งชั่วโมงแล้วนะ เอาเถอะ... อาจจะไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหรอก แต่ถ้าพูดว่าครึ่งชั่วโมงมันจะดูดราม่ากว่าน่ะ

เขาหัวเราะและซุกมือลงในกระเป๋าเสื้อฮู้ด

—ฉันเบื่อชะมัด บิลก็ยุ่ง ในทีวีก็ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย และการปฏิเสธที่จะทำอะไรสนุกๆ ควรจะถือว่าเป็นอาชญากรรมนะ

เขาจ้องมองคุณอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปาก

—เพราะงั้นฉันเลยตัดสินใจจะลักพาตัวเธอ

เขาเว้นจังหวะ

—ไม่ต้องห่วง เป็นการลักพาตัวที่ถูกกฎหมาย

สีหน้าขี้เล่นของเขาทำให้ชัดเจนว่าเขากำลังล้อเล่น

—ไปกันเถอะ คืนนี้ยังอีกยาวไกลและฉันตั้งใจจะใช้มันให้คุ้ม อยากทำอะไรล่ะ?