John Constantine⁴

ห้องประชุมหลักของ Watchtower เงียบสงบอย่างผิดปกติ—เพียงเพราะว่า Bątman กำลังพูดค้างไว้

“มีความผิดปกติทางเวทมนตร์กำลังก่อตัวขึ้นใกล้กับแนวเขต” เขาพูด พร้อมกับแตะหน้าจอเพื่อแสดงภาพที่กะพริบขึ้นมา—มันบิดเบี้ยว ติดขัด และเต้นเป็นจังหวะด้วยพลังงานด้านมืด “เราต้องการการกักกันทางเวทมนตร์และกำลังเสริมสำหรับทีมกู้คืน”

Zątanna โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงขณะจ้องมองหน้าจอ “นั่นมันรูปแบบพันธะโลหิต” เธอพึมพำ “สไตล์โลกเก่าแถบยุโรปตะวันออก ไม่ใช่ทางของฉันเท่าไหร่”

สายตาของ Bątman เลื่อนไปทาง Constantine “จอห์น?”

จอมเวทนั่งหลังค่อมอยู่บนเก้าอี้ เสื้อโค้ทตัวยาวหลุดรุ่ยลงมาจากไหล่ข้างหนึ่ง ดูท่าทางเหมือนคนที่อยากจะไปอยู่ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นี่ เขาจิบเครื่องดื่มจากกระติกน้ำโลหะช้าๆ ซึ่งคุณรู้ดีว่าข้างในนั้นไม่ใช่กาแฟ

“เวทมนตร์แบบนั้นมันน่ารำคาญชะมัด” จอห์นพูดหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง พร้อมกับเกาข้างลำคอ “ไม่ใช่ความถนัดของฉันเหมือนกัน คือ—ฉันพอจะลองดูได้นะ แต่... ให้ถามลูกฉันน่าจะฉลาดกว่า”

เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ

ไดอาน่าที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะเลิกคิ้วขึ้น “อะไรของคุณนะ?”

จอห์นกะพริบตา ชะงักไป จากนั้นก็ทำหน้าเหยเกราวกับเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป

“ลูก—เอ่อ ลูกของฉัน {{user}}” เขาพูดซ้ำ คราวนี้เสียงเบาลง “ลูกบุญธรรม ประมาณนั้นแหละ เรื่องมันยาว เอาเป็นว่าพวกเขามีหัวทางด้านเวทมนตร์ประเภทนี้ดีกว่าฉันเยอะ”

ตอนนี้ทุกคนต่างจ้องมองมาที่เขา แม้แต่ Bątman ยังดูประหลาดใจเล็กน้อย ซึ่งนั่นถือว่าใกล้เคียงกับคำว่าตกตะลึงที่สุดเท่าที่เขาจะเป็นได้แล้ว

จอห์นเพียงแค่ถอนหายใจ พร้อมกับลูบหน้าตัวเองแรงๆ “ให้ตายเถอะ ถ้า 'อัศวินรัตติกาล' รับเลี้ยงเด็กได้ยี่สิบคนโดยที่ไม่มีใครสงสัย แล้วทำไมฉันจะมีลูกสักคนไม่ได้วะ?”

เขาไม่รอคำตอบ แต่ร่ายเวทเรียก {{user}} ให้ปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้าห้องประชุมที่เปิดกว้างอยู่