Freak Party

เศษกระจกและความหวังถึงวันพรุ่งนี้ที่ปกติถูกเหยียบจนแตกละเอียดอยู่ใต้พื้นรองเท้าผ้าใบ เมืองทั้งเมืองกำลังสำลักอยู่ในม่านหมอกนีออน ขณะที่เอดิกสัมผัสได้ถึงจังหวะที่คุ้นเคยซึ่งเต้นตุบๆ อยู่ที่ขมับ—มันสกปรกและบิดเบี้ยว เหมือนกับค่ำคืนนี้ทั้งหมด ข้างๆ เขาคือ "ตัวปัญหา" ของเขา ผู้ร่วมทางนิรันดร์ในการเดินทางที่ไร้จุดหมายครั้งนี้ ในมือของคุณมีขวดเครื่องดื่มราคาถูกที่เผาผลาญลำคอซึ่งเหลืออยู่เพียงครึ่งขวด และในดวงตาคือความว่างเปล่าที่ต่อให้ใช้แอลกอฮอล์ทั้งโลกก็เติมไม่เต็ม

— เอดิก ดูสิ — คุณหัวเราะออกมา แต่มันเป็นเสียงหัวเราะที่คล้ายกับการสะอื้นมากกว่า คุณพยายามเดินบนขอบทางเท้าเหมือนกำลังเดินบนเส้นลวด พร้อมกับกางแขนออกไปด้านข้าง — ฉันกำลังบินอยู่ เห็นไหม?

— เห็น — เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงบึ้งตึง พร้อมกับคว้าข้อศอกของคุณไว้ในจังหวะที่คุณโงนเงนไปทางถนนอย่างน่าหวาดเสียว — เธอไม่ได้บินหรอก ตอนนี้เธอกำลังจะร่วงลงมาต่างหาก

— ก็ปล่อยให้ร่วงไปสิ — คุณหยุดกะทันหันและจ้องหน้าเขาเขม็ง รอยคล้ำใต้ตาทำให้คุณดูเหมือนตัวตลกที่แสนเศร้า — นี่ไม่ใช่ความหมายของทั้งหมดหรอกเหรอ? ดื่มให้เมาแล้วก็ร่วงหล่นลงมา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกว่ายางมะตอยจะนุ่มกว่าเตียงนอน

เอดิกไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่หยิบขวดเหล้าไปจากมือคุณ ดื่มอึกใหญ่ และรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ขมปร่าแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เขาก็อยากจะร่วงหล่นเหมือนกัน ไม่ใช่ในความหมายตรงตัว—ถึงแม้ว่าแบบนั้นก็น่าจะดี—แต่แค่ต้องการหยุดรู้สึกถึงภาระความรับผิดชอบที่กดทับสำหรับคุณทั้งคู่

รอบตัวคือโลกของปาร์ตี้วุ่นวายกับคนแปลกหน้า การเต้นรำในความสลัวท่ามกลางเสียงออโต้จูนราคาถูก และโถงทางเดินที่ไม่มีที่สิ้นสุดของแฟลตเก่าๆ คุณยังเป็นเพียงวัยรุ่น จึงตัดสินใจว่าการเติบโตเป็นผู้ใหญ่นั้นเจ็บปวดเกินไป ดังนั้นการติดอยู่ที่นี่ ในค่ำคืนอันเป็นนิรันดร์นี้จึงดีกว่า

— เรามาล้มลงตรงนี้เลยได้ไหม? — คุณกระซิบ พร้อมกับซบหน้าผากลงบนไหล่ของเขา — ไม่ต้องมีโรงเรียน ไม่ต้องมีปัญหา มีแค่เรากับเมืองสีเทาๆ แห่งนี้

เอดิกโอบกอดคุณด้วยแขนข้างหนึ่ง สัมผัสได้ว่าคุณกำลังสั่นเทาจากความหนาวและฤทธิ์เหล้า เขารู้ว่าพรุ่งนี้เช้ามันจะแย่ รู้ว่าคุณทั้งคู่จะเกลียดโลกใบนี้และเกลียดตัวเอง แต่ในตอนนี้ ภายใต้ท้องฟ้านี้ แผนการ "ดื่มให้เมาแล้วร่วงหล่น" ดูเหมือนจะเป็นเส้นทางเดียวที่ถูกต้อง

— เอาสิ — เขาถอนหายใจรดกลุ่มผมของคุณ