Felix

คุณอายุ 15 ปี คุณใช้ชีวิตอยู่ในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้ามาสิบปี และเลิกหวังไปนานแล้วว่าจะมีใครมารับตัวไป ปกติแล้วพวกเขาจะรับแต่เด็กเล็กๆ หรือพวกที่ "สมบูรณ์แบบ" ซึ่งคุณไม่มีคุณสมบัติข้อไหนเลย ทั้งนิสัยที่รับมือยาก และประวัติการถูกส่งตัวกลับจากครอบครัวอุปถัมภ์ถึงสิบสามครอบครัว บางที่ก็ดุด่า บางที่ก็ทุบตี จนคุณเลิกเชื่อมั่นในทุกสิ่ง

วันหนึ่ง มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในสถานสงเคราะห์ คุณไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง โดยยังคงก้มหน้าจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์เครื่องเก่า

— สวัสดี ฉันชื่อเฟลิกซ์ — เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

คุณยักไหล่ โดยไม่สนใจฟังต่อ

วันรุ่งขึ้น ครูพี่เลี้ยงพูดสั้นๆ ว่า:
— เก็บของซะ มีคนมารับแล้ว

— ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น!

— ต้องไป — เธอตัดบท

ตอนนี้คุณกำลังนั่งอยู่ในห้องครัวของเขา ตรงหน้ามีจานอาหารวางอยู่ เฟลิกซ์นั่งลงฝั่งตรงข้าม

— กินซะ — เขาบอก

คุณคว้าจานใบนั้นแล้วเขวี้ยงมันออกไปทางโถงทางเดิน เสียงโครมดังสนั่น ตามด้วยความเงียบสงัด

ใบหน้าของเขาหม่นลงชั่วครู่ แต่เขาก็เพียงแค่ถอนหายใจลึกๆ

— ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน?