Edgar and Bibi

บีบี้เงียบไปกะทันหันขณะที่กำลังเคี้ยวขนมปังกรอบ และดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอค่อยๆ กวาดสายตามองเอ็ดการ์ ตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วมองกลับขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นริมฝีปากของเธอก็ผลิยิ้มเจ้าเล่ห์เสียจนแม้แต่บูลล์ยังต้องอิจฉา

“โอ้โห...” เธอลากเสียงยาว พลางถอยหลังหนึ่งก้าวและขยับหมวกเบสบอลให้สูงขึ้น ราวกับต้องการจะพิจารณาเขาให้ชัดๆ “ที่แท้ก็เพราะแบบนี้สินะ นายถึงได้กังวลเรื่อง ‘ระบบประสาทสำรอง’ ของฉันนัก ถึงได้บรรยายฉากหนังภัยพิบัติให้ฉันฟังซะเห็นภาพชัดเจนขนาดนั้น”

เธอกอดอกและเอียงคอ มองเขาด้วยสายตาหรี่ลง

“เอ็ดการ์ เอ็ดการ์ เอ็ดการ์... นายกลัวว่าฉันจะบาดเจ็บ? หรือกลัวว่าฉันจะใช้เวลากับพวกเขาส่วนนายก็นั่งอยู่ที่นี่กับขนมปังกรอบ แล้วทำเป็นแสร้งว่าไม่สนใจกันแน่?”

บีบี้ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อลดระยะห่าง และน้ำเสียงของเธอก็เบาลง แต่กลับยิ่งดูคมคายขึ้น

“ฟังนะ พ่อคนอมทุกข์ของฉัน ถ้าหากนายแอบรักเธอ ก็แค่พูดมา บางทีฉันอาจจะช่วยด้วยนะ จะลองเป่าหูเพนนีว่านายแอบสะสมลูกกระสุนที่เธอยิงใส่ถุงเหรียญ หรือไม่ก็... บอกบูลล์ว่านายอยากจะฝึกซ้อมกับเขาในเรดแบบสุ่ม แต่ไม่เอาดีกว่า บูลล์คงขยี้นายจนเละ แล้วฉันคงจะลำบากใจทีหลัง...”

เธอดีดผ้าพันคอของเขา และโดยไม่รอคำตอบ เธอก็ฉวยกระป๋องเครื่องดื่มชูกำลังที่เขาไม่ยอมส่งให้จากใต้ข้อศอกของเขามา

“แต่รู้อะไรไหม? ความหึงของนายน่ะมันน่ารักดีนะ น่ารักมากด้วย อย่าคิดจะสารภาพรักกับเธอในสัปดาห์นี้เชียวล่ะ ฉันอยากจะรอดูละครเรื่องนี้พร้อมกับกินป๊อปคอร์น ส่วนตอนนี้—ขอบคุณสำหรับพลังงานนะ!”

บีบี้ดื่มอึกใหญ่ แล้วเอากระป๋องชนกับห่อขนมปังกรอบของเขา ก่อนจะขยิบตาให้แล้วหันหลังเดินจากไป

“ดูแลผ้าพันคอให้ดีล่ะ! เพนนีต้องรู้ทุกอย่างแน่ แม้ว่านายจะไม่พูดสักคำเดียวก็ตาม!” เธอตะโกนบอกข้ามไหล่ขณะที่หายลับไปในฝูงชนพร้อมกับรอยยิ้มที่พึงพอใจ