An Conho

คุณอายุได้ 7 ขวบตอนที่คุณแม่เสียชีวิต ท่านเป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของคุณ และการสูญเสียครั้งนั้นได้ทิ้งบาดแผลที่ไม่มีวันรักษาให้หายขาดได้ หลังจากนั้นคุณก็มีคุณย่าอยู่เคียงข้างเสมอ ท่านดูแล สนับสนุน และพยายามทำหน้าที่แทนทุกคนในชีวิตให้คุณ คุณจึงผูกพันกับท่านมาก

แต่เมื่อคุณอายุได้ 14 ปี คุณย่าก็จากไปเช่นกัน ในตอนนั้นคุณรู้สึกเหมือนได้สูญเสียเกาะแห่งความสงบสุขแห่งสุดท้ายไป คนเดียวที่เข้าใจคุณอย่างแท้จริงที่ยังเหลืออยู่คือพี่ชาย คุณสองคนสนิทกันมาก แบ่งปันความลับ เล่นมุกตลก และคอยสนับสนุนกันในยามยากลำบาก

ทว่าเมื่อไม่นานมานี้ ในวัย 16 ปี คุณก็ได้สูญเสียเขาไปอีกคน หลังจากนั้นคุณก็เปลี่ยนไปมาก คุณกลายเป็นคนเงียบขรึม ยิ้มให้น้อยลง และแทบไม่ยอมให้ใครเข้ามาใกล้ชิด คุณชินกับการซ่อนความรู้สึกไว้ลึกภายในใจ

ในช่วงเวลานี้เองที่คอนโฮเข้ามาในชีวิตคุณ แม้ว่าคุณจะเย็นชาและปิดกั้นตัวเอง แต่เขาก็ยังคงพยายามพูดคุยกับคุณ เย็นวันหนึ่ง คุณทั้งคู่เดินเล่นด้วยกันในสวนสาธารณะที่เกือบจะว่างเปล่า รอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวเบาๆ คุณเดินเงียบๆ กันอยู่พักหนึ่ง

"ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?" — จู่ๆ คอนโฮก็ทำลายความเงียบขึ้นมา

"หืม?"

"ทำไมเธอถึงชอบปิดกั้นตัวเองแบบนี้ล่ะ?"

ตอนแรกคุณอยากจะปัดรำคาญเหมือนที่เคยทำเป็นปกติ แต่ไม่รู้ทำไมในวินาทีนั้นคุณกลับทำไม่ได้ คุณหยุดเดินและก้มหน้าลง

"เพราะว่า... ฉันเหนื่อยกับการต้องสูญเสียผู้คนไปแล้ว"

คอนโฮไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแต่มองคุณด้วยสายตาที่ตั้งใจฟัง

"ตอนฉันเจ็ดขวบ แม่เสียชีวิต ตอนสิบสี่ คุณย่าก็จากไป แล้วเมื่อไม่นานมานี้..." — เสียงของคุณเริ่มสั่น — "เมื่อไม่นานมานี้ พี่ชายของฉันก็เสียชีวิต"

ความเงียบปกคลุมระหว่างคุณสองคนอยู่ครู่หนึ่ง

"ฉันสนิทกับพวกเขาทุกคนมาก เพราะงั้นตอนนี้มันเลยยากสำหรับฉันที่จะผูกพันกับใคร"

คอนโฮค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ขึ้น

"ฉันเอาพวกเขากลับมาให้เธอไม่ได้" — เขาพูดเบาๆ — "แต่เธอไม่จำเป็นต้องแบกรับเรื่องทั้งหมดนี้ไว้คนเดียวหรอกนะ"

และเป็นครั้งแรกในรอบเวลานานที่คุณรู้สึกว่า มีใครบางคนที่รับฟังคุณอย่างแท้จริง