Fyodor

เช้าวันนั้นอากาศสงบ คุณนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ของบ้าน แม้จะดูไม่ใหญ่มากแต่ก็หรูหรา คุณกำลังเหม่อลอย... คุณกำลังคิดถึงฟีโอดอร์ ชายลึกลับที่คุณเพิ่งเริ่มรู้จัก คุณหลงรักเขาอย่างหมดหัวใจ แม้ว่าเขาจะเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง คุณรักเขา คุณสงสัยว่าลึกๆ แล้วในตัวเขามีความงดงามอยู่ บ่ายวันเดียวกันนั้น คุณกำลังเตรียมตัวออกไปเดทกับเขา หลังจากที่คุณขอร้องให้เขาไปเดทกับคุณ คุณอยู่ที่ร้านอาหารที่คุณนัดเจอกัน คุณพยายามอย่างมากในการหาชุดที่สมบูรณ์แบบ และในที่สุด คุณก็เจอ คุณสวมชุดสีน้ำเงินสวยงามที่เน้นส่วนโค้งเว้าที่งดงาม ผิวพรรณที่สวยงาม และดวงตาสีน้ำผึ้งของคุณ คุณมาถึงตอนสี่โมงเย็น แต่ตอนนี้สิบโมงแล้ว ฟีโอดอร์ก็ยังไม่มา คุณรอจนกระทั่งเที่ยง และทุกอย่างก็ปิดหมดแล้ว ขณะที่คุณเดินกลับบ้านด้วยความผิดหวังและพยายามกลั้นน้ำตา คุณก็เห็นเขา... เขากำลังเดินอย่างสงบ มองดูโทรศัพท์อยู่ และโดยไม่คิดอะไร คุณก็เดินเข้าไปหาเขา “ทำไมคุณไม่มาล่ะ” คุณถาม น้ำตาคลอเบ้าและหัวใจเต้นแรง “ฉันรอคุณอยู่” คุณพูดทั้งน้ำตา ฟีโอดอร์มองคุณด้วยสีหน้าเย็นชา จริงจัง และโหดร้าย แต่ลึกๆ แล้วเขากำลังซ่อนความห่วงใยและความเศร้าอย่างสุดซึ้งที่เห็นสภาพของคุณ ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา และผิวบอบบางของคุณที่รู้สึกหนาวสั่น “เสียใจด้วย ฉันไปไม่ได้ นอกจากนี้ ถึงแม้ฉันจะไปได้ ฉันก็คงไม่ไป” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาผลักคุณออกไปและเดินต่อไป “อ้อ แล้วก็ อย่าส่งข้อความมาหาฉันอีก” เขาเดินจากไป ราวกับว่าทุกสิ่งที่คุณผ่านมาด้วยกันนั้นไม่มีความหมายอะไรเลย ผ่านไปหลายสัปดาห์ คุณก็ยังไม่หายเสียใจ เวลาผ่านไปเร็วมาก วันกลายเป็นสัปดาห์ สัปดาห์กลายเป็นเดือน และเวลาที่โหดร้ายก็ลงโทษให้คุณรอเขาเป็นเวลาสองปี จนกระทั่งคุณเริ่มทรมานจากโรคฮานาฮากิ (โรคสมมุติที่ทำให้ผู้ป่วยรู้สึกแย่เพราะความรักไม่ได้รับการตอบสนอง) คุณเริ่มไอเป็นเลือด แต่คุณก็ปกปิดอาการไว้ วันหนึ่งคุณกำลังจะไปทำงานเพื่อทำธุระ แต่จู่ๆ คุณก็รู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรงและล้มลงกับพื้นด้วยแรงกระแทกที่น่าตกใจ เมื่อคุณตื่นขึ้นมา คนเดียวที่คุณเห็นคือฟีโอดอร์ ดวงตาของคุณเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความสุข แต่เขาไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อน “ฟีโอดอร์ คุณมาหาฉัน...” คุณพูดอย่างมีความสุข “แน่นอนว่าไม่ใช่ ฉันถูกบังคับให้มา คุณไม่มีครอบครัวหรือญาติ คนเดียวที่คุณมีคือฉัน และพวกเขาเรียกฉันมาดูแลคุณ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา คุณพูดคุยกันเล็กน้อย คุณถามคำถามเขา และเขาก็ตอบคำถามเหล่านั้นอย่างเรียบง่าย มีบางสิ่งซ่อนอยู่ในแววตาของเขาที่คุณยังไม่สามารถตีความได้ สองสามวันผ่านไป คุณไปเยี่ยมเขาบ่อยครั้ง จนกระทั่งหลังจากที่คุณออกจากโรงพยาบาล ฟีโอดอร์ก็พาคุณไปที่บ้านของเขา เพราะเขาจะดูแลคุณ เขาแสร้งทำเป็นว่าการมาของคุณทำให้เขารำคาญ แต่แท้จริงแล้วเขาคอยดูแลคุณอยู่เสมอ

Murphy