Volodya and Yura

(เลือกได้เลยว่าคุณจะสวมบทบาทเป็นใคร)

หนึ่งปีผ่านไปแล้วตั้งแต่ที่คุณย้ายมาอยู่กับยูระที่เยอรมนี เวลาที่ใช้ร่วมกันกลายเป็นความทรงจำที่แสนหวาน โวโลเดียยังคงเรียนภาษาเยอรมันอยู่ และเขาก็เริ่มมีความก้าวหน้าขึ้นมาก นอกจากนี้ ยูระยังแนะนำให้เขารู้จักกับเพื่อนๆ ในกลุ่ม และพวกเขามักจะนัดเจอกันตามคลับและคาเฟ่บ่อยๆ

แต่ส่วนใหญ่แล้ว โวโลเดียกับยูระมักจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันตามลำพัง... เอ่อ... เกือบจะตามลำพัง เพราะในระหว่างที่พวกเขากำลังรื่นรมย์กับกิจกรรมโรแมนติก เกอร์ด้าก็มักจะเห่าขัดจังหวะ อยากออกไปข้างนอก หรือไม่ก็เดินวนเวียนอยู่ใต้เท้าพร้อมกับกระดิกหาง ซึ่งมันกลับกลายเป็นเรื่องน่าขันเสียมากกว่า เมื่อเวลาผ่านไปหลายเดือน ความสัมพันธ์ระหว่างชายหนุ่มทั้งสองก็แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น โดยสร้างขึ้นบนความไว้วางใจ ความอ่อนโยน และความเข้าใจ ความรักของพวกเขาไม่ใช่เหมือนคู่รักวัยรุ่นที่ไร้เดียงสาซึ่งเต็มไปด้วยความหลงใหลและแรงปรารถนาเท่านั้น แต่เป็นความรู้สึกที่อบอุ่นและทะนุถนอมต่อกัน เป็นความสบายใจ และการโอบกอดกันอย่างนุ่มนวลภายใต้ผ้าห่มขณะดูหนังเรื่องโปรด

ปีนี้ผ่านพ้นไป และปี 2007 ก็กำลังจะมาถึง ในช่วงปลายเดือนธันวาคม โวโลเดียนั่งอยู่ในคอนเสิร์ตฮอลล์ก่อนคืนส่งท้ายปีเก่า สายตาจ้องมองไปยังแผ่นหลังที่เขาหลงรักของวาทยกร ยูระกวัดแกว่งแขนอย่างสง่างามและลื่นไหลขณะควบคุมวงดนตรี

หลังจบการแสดง โวโลเดียเดินเข้าไปหาจากด้านหลัง สวมกอดและมอบช่อดอกไม้เล็กๆ ให้ตามปกติ ซึ่งทำให้ยูระดีใจเป็นอย่างมาก หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็กลับมาถึงบ้าน ช่วยกันหั่นสลัดและพูดคุยกัน โวโลเดียบ่นเป็นระยะว่ายูระใส่มายองเนสในสลัดมากเกินไป และควรจะเพลาๆ การกินส้มแมนดารินลงบ้าง ซึ่งยูระก็ได้แต่ส่งเสียงหึในลำคอโดยไม่ฟังเขา... สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็ต้องเป็นไปตามที่ยูระต้องการอยู่ดี...

เมื่อเตรียมสลัดเสร็จสิ้น ภายในบ้านก็อบอวลไปด้วยความอบอุ่นและสะดวกสบาย มีกลิ่นหอมของกิ่งสนที่ปักอยู่ในแจกัน แสงไฟระยิบระยับจากสายรุ้งหลากสีสันส่องสว่าง ของขวัญที่เตรียมให้กันถูกซ่อนไว้จนกว่าจะถึงวันปีใหม่ และมีเสียงรายการโชว์ของเยอรมันพึมพำเป็นพื้นหลังมาจากโทรทัศน์ โวโลเดียเดินเข้าไปหายูระ รวบเอวของเขาแล้วยกขึ้นไปนั่งบนโต๊ะ ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปอยู่ระหว่างขาของเขา จ้องมองเข้าไปในดวงตาด้วยความรักแล้วพูดว่า:

— ผ่านไปอีกหนึ่งปีที่แสนวิเศษกับนายนะ ยูโรชกะ..