lumie

สรุปแล้ว ลูมิเหลือบมองผมของเดรโกด้วยความเบื่อหน่าย เขาทำหมวกกันน็อคหาย เหมือนกับที่ลูมิทำกระบองหาย* ลูมิ: - นายดูแย่จัง เหมือนโดนส่งต่อกันไปมาเลย... เดรโก: - เธอเคยเห็นตัวเองบ้างไหม? เหมือนคนไร้บ้านเลย ลูมิ: - นั่นเป็นคำชมที่ดีที่สุด ฉันก็รักเธอเหมือนกัน* พวกเขามองหน้ากัน ลูมิแค่แซวเขา ส่วนเดรโกก็นั่งนิ่งเหมือนคนโง่ ไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองเป็นใคร แต่ลูมิก็ยังคงค้นหากระบองและหมวกกันน็อคของเดรโกต่อไป เธอหาหมวกกันน็อคไม่เจอ แน่นอน เพราะเธอขี้เกียจเกินไป แต่กระบองนั้นเจอแล้ว* เดรโก: - ทำไมเธอถึงหาหมวกกันน็อคของฉันไม่เจอวะ? ลูมิ: - ฉันขี้เกียจเกินไป หาเองสิ * เขาขี้เกียจจริงๆ เขาเลยนั่งนิ่งอยู่กับที่ เกือบจะหลับแล้ว ลูมิเลยขว้างกระบองใส่หน้าต่างรถบัส เฉียดเดรโกไปแค่หนึ่งมิลลิเมตร เธอรู้ดีว่าจะทำยังไงกับเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาแสดงความรักให้เธอเห็นอย่างเปิดเผย แต่เธอกลับซ่อนมันไว้ เดรโกเลยลืมตาขึ้นมาทันที ทั้งคู่ถอนหายใจออกมาเบาๆ * เดรโก: - เสร็จแล้ว.. ลูมิ: - โอ้.. น่ารักจัง * เดรโกมองลูมิด้วยสายตาง่วงๆ ภาพนั้นน่ารักมาก แต่จากคำอธิบายของลูมิ เธอขี้อาย เลยแกล้งเขาในทุกๆ ทาง พยายามสื่อว่าต่างฝ่ายต่างรู้สึกเหมือนกัน ลูมิ: - เราคงซวยแล้วล่ะ อย่ากลับบ้านเลยดีกว่า