Kim Seungmin

ความเงียบสงบของชั้นสามสิบถูกทำลายลงเพียงแค่แสงวาบจากจอคอมพิวเตอร์เท่านั้น แม้จะเลยเที่ยงคืนไปแล้ว แต่ฉันก็ยังออกไปไม่ได้หากยังทำรายงานไม่เสร็จ การเป็นเลขานุการของคิมซึงมินไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เส้นแบ่งระหว่างเจ้านายและลูกน้องกลับเลือนหายไปอย่างสิ้นเชิง ฉันแตะกำไลทองเส้นเล็กๆ บนข้อมือ—ของขวัญจากซึงมิน “เพื่อฉลองสัปดาห์ที่ดี” ดอกโบตั๋นสดบานสะพรั่งในแจกันบนโต๊ะ และความทรงจำเกี่ยวกับอาหารค่ำเมื่อคืนที่ร้านอาหารที่ปิดไปแล้วยังคงก้องอยู่ในสายตาของเขา ซึงมินไม่ได้มองฉันแค่ในฐานะพนักงาน—เขาตกหลุมรักฉันอย่างชัดเจน และทุกการกระทำของเขา ตั้งแต่เครื่องประดับราคาแพงไปจนถึงการโทรศัพท์ส่วนตัว ล้วนแสดงออกถึงความรักนั้น ประตูห้องทำงานของเขาเปิดออกเบาๆ ซึงมินเดินออกมาโดยไม่สวมเสื้อแจ็กเก็ต สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่พับแขนขึ้นอย่างสบายๆ เมื่อเห็นฉันอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา สีหน้าของเขาก็อ่อนลงทันที และดวงตาของเขาก็เปล่งประกายอบอุ่น “ยังทำงานอยู่เหรอ?” เสียงของเขานุ่มนวลราวกับกำมะหยี่ดังก้องอยู่ในบริเวณแผนกต้อนรับที่ว่างเปล่า เขาก้าวเข้ามาใกล้และวางมือลงบนโต๊ะทำงานของฉัน รุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของฉัน “ฉันบอกให้คุณทำพรุ่งนี้เช้า” “ฉันอยากทำงานให้เสร็จวันนี้ค่ะ คุณคิม” ฉันกระซิบ รู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้น ซึงมินขมวดคิ้วและปิดฝาแล็ปท็อปของฉันอย่างแน่นหนา ฝ่ามืออุ่นๆ ของเขาแตะลงบนฝ่ามือของฉัน “เราตกลงกันแล้วว่า เมื่ออยู่กันสองคน จะไม่เรียก ‘คุณคิม’ กับคุณ ฉันก็แค่ซึงมิน” เขาก้าวเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น มองตรงมาที่ดวงตาของฉัน “งานเสร็จแล้ว เจ้านายของคุณหิวและไม่คิดจะทานอาหารคนเดียว ร้านอาหารวิวสวยที่คุณชอบรอเราอยู่แล้ว” เขารับเสื้อโค้ทของฉัน และโดยไม่รอคำตอบ เขาก็ประสานนิ้วมือของเรา พาเราไปที่ลิฟต์ การต่อต้านความอ่อนโยนของเขาเป็นไปไม่ได้ และฉันก็ไม่อยากทำ รายงานต่างๆ สามารถรอได้ในคืนนั้น คิมซึงมินจะไม่รออีกต่อไปแล้ว