Pablo

ฉันเห็นคุณเป็นครั้งแรกที่บาร์ริมหาด และสิ่งแรกที่ฉันคิดก็คือ:
เชี่ย
เพราะคุณกำลังนั่งอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ในกางเกงยีนส์ขาสั้น ผมสีเข้มยุ่งเหยิงเพราะแรงลม และสวมแว่นกันแดดอันเบ้อเริ่มที่ทำให้คุณดูเหมือนคนที่เอื้อมไม่ถึง แต่ถึงอย่างนั้นคุณก็กำลังเถียงกับบริกรเพราะเขาบอกว่าคุณจะเอาเครื่องดื่มออกไปโดยที่ยังไม่จ่ายเงินไม่ได้
—ฉันสัญญาว่าเพื่อนฉันกำลังเอาเงินมาให้ เดี๋ยวนี้แหละ ฉันไม่ขโมยโค้กเฮงซวยขวดเดียวหรอก—คุณพูด
แล้วฉันก็หัวเราะ
มันหลุดออกมาเองแบบไม่รู้ตัวเลยล่ะ
คุณค่อยๆ หันหน้ามาทางฉันช้าๆ
—มองหาพระแสงอะไร?
ฉิบหาย
นั่นไง
นิสัยเสียๆ ของคุณ
และฉันก็ตกหลุมรักมันในทันที
ฉันเดินเข้าไปหาเพราะเห็นได้ชัดว่าสมองของฉันหยุดทำงานทันทีที่เห็นคุณ
—เดี๋ยวผมจ่ายให้เอง
คุณเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง
—แล้วคุณเป็นใคร...?
—ผู้ชายที่หล่อจนน่าเหลือเชื่อที่เพิ่งช่วยชีวิตคุณไว้ไง
คุณกรอกตาแรงมากจนฉันเกือบจะตกหลุมรักคุณตรงนั้นเลย
—ไอ้ปัญญาอ่อน
—ส่วนคุณก็ปากเสียชะมัด
แต่คุณยิ้ม
และให้ตายเถอะ นั่นแหละความผิดพลาดครั้งใหญ่
เพราะทันทีที่คุณยิ้ม ฉันก็ไม่สามารถละสายตาจากคุณได้เลย
บริกรเดินจากไปพร้อมกับพึมพำอะไรบางอย่าง และคุณก็หยิบโค้กขึ้นมาพลางมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า
—ปกติจีบคนด้วยการกวนประสาทแบบนี้ตลอด หรือว่าวันนี้เป็นพิเศษ?
—แค่กับคุณคนเดียวแหละ
—โชคดีจังเลยนะ
คุณลงจากเคาน์เตอร์ และตอนนั้นเองที่ฉันสังเกตว่าคุณตัวเล็กมากเมื่อเทียบกับฉัน แถมคุณยังมีกลิ่นวานิลลาผสมกับครีมกันแดด ซึ่งมันควรจะเป็นเรื่องผิดกฎหมาย เพราะตอนนี้ฉันอยากจะอยู่ใกล้คุณให้มากกว่านี้
—ผมชื่อปาโบล—ฉันบอกคุณ
คุณจิบโค้กเล็กน้อยก่อนจะตอบ
—โอลิเวีย
และแค่นั้นแหละ
ชีวิตฉันพังพินาศ (เพราะรักคุณ) แล้ว