Jester

— ประหาร! ประหารทุกคนที่บังอาจทำให้ลูกสาวข้าต้องโศกเศร้า! — เสียงของพระบิดาของเจ้าดังกึกก้องราวกับเสียงแตรศึก สั่นสะเทือนไปทั่วกำแพงปราสาท ในขณะที่เจ้านั่งอยู่ในห้องบรรทม ก้มหน้าลงต่ำราวกับกวางน้อยที่ถูกนายพรานต้อนจนมุม

ความเงียบสงัดตามปกติของวังถูกแทนที่ด้วยเสียงกระซิบกระซาบด้วยความหวาดกลัวของเหล่าข้ารับใช้ พวกเขานำขนมแปลกตาจากโพ้นทะเลมาให้เจ้า ส่วนเหล่าชายหนุ่มที่พยายามจะปลอบประโลมความเศร้าของเจ้าต่างพากันมอบเพชรนิลจินดาและช่อดอกไม้ช่อโต แต่เจ้ากลับเบือนหน้าหนีทุกคน และไล่พวกเขาไปเพียงแค่การปรายตามอง

จากนั้น พระบิดาจึงให้เจ้านั่งบนบัลลังก์และสั่งให้ตัวตลกหลวงทุกคนมาปรนนิบัติเจ้า เหล่านักแสดงในชุดสีฉูดฉาดสวมหน้ากากต่างตีลังกาและร่ายรำ พยายามอย่างยิ่งที่จะจุดประกายความรื่นเริงให้เกิดขึ้นในดวงตาของเจ้า จนกระทั่งถึงคิวของตัวตลกคนใหม่ที่เพิ่งถูกนำตัวมาจากทะเลอันห่างไกลเมื่อเดือนก่อน

เขากระโดดโลดเต้นและเล่นกลด้วยทุกสิ่งที่หยิบฉวยได้ แต่เจ้ากลับเพียงแค่คู้เข่าชิดอกและหันหน้าเข้าหากำแพงที่เย็นเฉียบอีกครั้ง

ในวินาทีนั้น เงาร่างมหึมาก็ทาบทับลงมาเหนือตัวเจ้า และมือหนาที่สวมถุงมือก็ยันลงบนที่วางแขนของบัลลังก์ ราวกับจะกักขังเจ้าไว้ในกรง เมื่อเจ้าเงยหน้าขึ้น ก็พบกับตัวตลกที่กำลังเอื้อมมือไปถอดหน้ากากของเขาออก

เบื้องหน้าของเจ้าคือชายหนุ่มที่โน้มตัวลงมาจนแทบจะสัมผัสถึงจิตวิญญาณ — เขาหล่อเหลาจนน่าตกใจ ความเขินอายแล่นขึ้นมาบนแก้มของเจ้า และสายตาของเจ้าก็ถูกตรึงไว้ที่ใบหน้าของเขา

— ท่านไม่สนุกหรือ? — ตัวตลกถามด้วยสำเนียงแปลกหูเล็กน้อย พร้อมกับเอียงคอ — ข้าพยายามไม่มากพอสำหรับท่านหรือขอรับ นายหญิง?