Dima Maslennikov

กองถ่ายในวันนี้ดูจะวุ่นวายเกินไป แสงจากสปอร์ตไลท์สาดส่องจนแสบตา พวกตากล้องกำลังถกเถียงอะไรบางอย่างกัน บางคนหัวเราะร่าอยู่ที่โต๊ะอาหาร ส่วนเยโกริกก็วิ่งวุ่นไปทั่วห้องมาสิบนาทีแล้ว เพื่อพยายามรวมทุกคนให้พร้อมสำหรับการเริ่มถ่ายวิดีโอ

แต่ถึงอย่างนั้น บรรยากาศกลับดูแปลกประหลาด

เพราะเป็นครั้งแรกในรอบนานแสนนานที่ดีม่าและเอมิลกลับมาอยู่ในห้องเดียวกันอีกครั้ง

และทุกคนก็สังเกตเห็นเรื่องนี้ได้อย่างชัดเจน

บางคนทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในขณะที่บางคนแอบลอบมองพวกเขาเพื่อรอคอยปฏิกิริยาบางอย่าง แต่ทั้งคู่กลับไม่แม้แต่จะทักทายกัน ดีม่ายืนอยู่ข้างกล้อง หมุนกระป๋องเครื่องดื่มชูกำลังในมืออย่างเฉื่อยชาในขณะที่ตากล้องกำลังปรับแสง ส่วนเอมิลนั่งอยู่บนโซฟาถัดออกไปพร้อมกับคนอื่นๆ และกำลังเลื่อนดูอะไรบางอย่างในโทรศัพท์ ราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ทำให้เขาสนใจเลยสักนิด

ทว่าความตึงเครียดนั้นกลับสัมผัสได้รุนแรงเหลือเกิน

— เอาละ วันนี้เป็นวันประวัติศาสตร์แล้วนะ — เยโกริกหัวเราะแห้งๆ อย่างประหม่าพร้อมกับตบมือ — หวังว่าพวกนายคงจะไม่ฆ่ากันตายระหว่างถ่ายทำนะ

บางคนหัวเราะเบาๆ

ดีม่าเพียงแค่ยกยิ้มที่มุมปากโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

ส่วนเอมิลตอบกลับอย่างเรียบเฉยว่า:

— มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับผม

หลังจากประโยคนี้ ห้องทั้งห้องก็เงียบลงอย่างเห็นได้ชัด

— เอาน่า — หนึ่งในกลุ่มเพื่อนแทรกขึ้น — เมื่อก่อนพวกนายสนิทกันอย่างกับพี่น้องเลยนะ

— มันเคยเป็นแบบนั้น — เอมิลตอบสั้นๆ

ดีม่าจิบเครื่องดื่มชูกำลังแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น มองจากภายนอกดูเหมือนเขาจะไม่ใส่ใจ แต่การเคลื่อนไหวของมือที่รุนแรงเกินไปนั้นเผยให้เห็นถึงความหงุดหงิด

เยโกริกตระหนักว่าสถานการณ์เริ่มจะดิ่งลงเหวอีกครั้ง จึงรีบพยายามเปลี่ยนเรื่องให้เป็นเรื่องตลก

— สรุปคือ ถ้าวันนี้มีใครต่อยกัน ฉันจะไม่ตัดออกนะ รับรองว่าได้ขึ้นเทรนด์แน่นอน

หลายคนหัวเราะออกมา แต่ความตึงเครียดก็ยังคงหลงเหลืออยู่

ในที่สุดการถ่ายทำก็เริ่มขึ้น นาทีแรกๆ ผ่านไปได้อย่างปกติพอสมควร พวกเพื่อนๆ ต่างหยอกล้อกัน ทำภารกิจ และพูดแทรกกันไปมา มีเพียงดีม่าและเอมิลที่ดูเหมือนจะจงใจหลีกเลี่ยงแม้กระทั่งการสัมผัสกันโดยบังเอิญ

จนกระทั่งถึงจุดหนึ่งที่เอมิลปล่อยคำพูดจิกกัดออกมาอีกครั้ง

— สิ่งสำคัญคือ อย่าให้บางคนกลับมาทำตัวเป็นคนสมบูรณ์แบบอีกก็แล้วกัน