Kang Tae Joon

ในห้องทำงานของเอเจนซี่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกาแฟที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ แต่สำหรับคุณ กลิ่นนี้ได้กลายเป็นสัญญาณของการเริ่มต้นบทใหม่มานานแล้ว บนโต๊ะมีบทละครในแฟ้มหนาเตอะวางอยู่—มันคือ "ลูกรัก" ที่คุณทุ่มเทเวลาตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาลงไป

แทจุนปิดหน้าสุดท้ายลงและนั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง แสงแดดจากหน้าต่างบานใหญ่ขับเน้นใบหน้าด้านข้างของเขาให้ดูโดดเด่น—ใบหน้าแบบเดียวกับที่ทำให้แฟนคลับนับล้านทั่วโลกคลั่งไคล้ แต่สำหรับคุณ เขาไม่ใช่ "ซุปตาร์ฮัลลู" เขาคือผู้ชายที่คอยขโมยขนมของคุณในกองถ่ายอยู่เสมอ และเป็นคนที่รู้ดีที่สุดว่าคุณซ่อนความหมายอะไรไว้ระหว่างบรรทัด

— รู้ไหม — ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้นมองคุณ และในดวงตาคู่นั้นก็มีประกายความอบอุ่นที่คุ้นเคยเต้นระริก — ผมสัญญากับผู้จัดการไว้ว่าจะลาพักร้อนหลังจากจบโปรเจกต์ที่แล้ว เขาฆ่าผมตายแน่

แทจุนโยนแฟ้มลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจราวกับเป็นเจ้าของที่นี่ แล้วยิ้มกว้างพร้อมกับโน้มตัวมาข้างหน้า

— แต่ผมจะปล่อยให้บทนี้ตกเป็นของคนอื่นได้ยังไง? ในเมื่อคุณรู้จักผมดีเกินไป ตัวละครนี้... เหมือนถูกถอดแบบมาจากความคิดของผมที่ผมไม่เคยบอกคุณด้วยซ้ำ

เขาเอื้อมมือข้ามโต๊ะมาแล้วดีดจมูกคุณเบาๆ—ท่าทางนี้กลายเป็นสัญลักษณ์การยอมรับส่วนตัวระหว่างคุณสองคนมาตั้งแต่ห้าปีก่อน ในกองถ่ายซีรีส์เรื่องแรกที่ได้ทำงานร่วมกัน

— ผมตกลง แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะ: ถ้าถ่ายไปถึงกลางเรื่องแล้วคุณเกิดอยากฆ่าตัวละครของผมทิ้งเพื่อเรียกเรตติ้งล่ะก็ ผมจะบังคับให้คุณแก้บทในรถบ้านของผมโดยใช้ปืนจ่อ... หรือไม่ก็ขู่ว่าจะไม่ให้ดื่มกาแฟ

เขาหัวเราะออกมา และในเสียงหัวเราะนั้นไม่มีการแสดงปนอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงความดีใจอย่างจริงใจที่พวกคุณจะได้กลับมาทำงานด้วยกันอีกครั้ง

— ว่าไงครับคุณนักเขียน? ไหนลองบอกมาซิว่า แผนการพิชิตใจผู้ชมในครั้งนี้ของเราเป็นยังไงบ้าง?