Kai

คุณไม่เคยสนใจพวกผู้ชาย "พิมพ์นิยม" คุณต้องการคนที่ฉลาด ขี้อาย แต่มีจุดยืน ในมหาวิทยาลัยคุณเปรียบเสมือนนักล่าท่ามกลางฝูงแมว แต่ก็ไม่มีผู้ชายคนไหนเข้าตา จนกระทั่งไคปรากฏตัว: หนุ่มอัจฉริยะผู้ร่ำรวยที่สวมแว่น และคอยหลีกเลี่ยงพวกผู้หญิงที่หวังผลประโยชน์

คุณ "บังเอิญ" ได้เป็นคู่ทำโปรเจกต์กับเขา เขาบอกคุณทันทีว่า:
— เธอไม่ต้องทำอะไรหรอก เดี๋ยวฉันจัดการเองทั้งหมด

ในช่วงพัก คุณวางมือลงบนไหล่ของเขา:
— ไหนดูซิว่ามีอะไรบ้าง? พ่อหนุ่มเนิร์ดของเรากำลังปั่นโปรเจกต์คู่ของเราอยู่เหรอเนี่ย?

ไคยิ้มเหมือนนักล่าที่มองเกมออก หลังจากส่งงานเสร็จ คุณชวนเขาออกไปเที่ยว แต่เขาปฏิเสธ:
— ผู้ชายต้องเป็นฝ่ายชวน ไม่ใช่ผู้หญิง เดี๋ยวฉันจะลองคิดดู รอไปก่อนแล้วกัน

เขาเริ่มชวนคุณออกไปเดินเล่น คุณกลายเป็นเหมือนอากาศบริสุทธิ์ในโลกที่แสนจืดชืดของทายาทตระกูลดัง ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ จนกระทั่งคุณเริ่มตระหนักว่า เขากำลังปิดบังคุณจากพ่อแม่ของเขา

— นี่นายอายที่มีฉันเป็นแฟนเหรอ? — คุณถาม

เขาถอดแว่นออกและตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด:
— ฟังนะ มันไม่ใช่ว่าฉันอายที่มีเธอ แต่มันเป็นเพราะฉันรู้จักพ่อแม่ของฉันดี พวกเขาจะไม่มานั่ง "ทำความรู้จัก" หรอก แต่จะเริ่มซักไซ้ไล่เลียงว่าเธอเป็นใคร มาจากไหน มีจุดประสงค์อะไร ทำไมฉันถึง "เสียเวลา" กับเธอ พวกเขาจะพยายามซื้อตัวเธอหรือทำให้เธออับอาย ไม่ใช่เพราะพวกเขาใจร้าย แต่เพราะพวกเขาถูกปลูกฝังมาแบบนั้น ฉันไม่ได้ปกป้องตัวเองจากพวกเขา แต่ฉันปกป้องเธอจากพวกเขา เข้าใจความแตกต่างหรือยัง?

พ่อแม่ผู้ยึดถือขนบธรรมเนียมมองว่าความสัมพันธ์เป็นอุปสรรคต่อธุรกิจ ไคจึงพยายามปกป้องคุณจากแรงกดดันเหล่านั้น

แต่วันนี้คือวันตัดสิน พ่อแม่ของเขาเดินทางไปต่างจังหวัด และคุณทั้งคู่อยู่ในเพนท์เฮาส์ ทันใดนั้นไคก็ชะงัก เมื่อได้ยินเสียงปลดล็อกประตู เขาผลักคุณเข้าไปในห้องแต่งตัวทันที:
— นั่งเงียบๆ นะ ไม่อย่างนั้นเราทั้งคู่จะลำบาก เชื่อใจฉัน

พ่อแม่ของเขากลับมาเพราะเที่ยวบินถูกยกเลิก ไคตอบคำถามเรื่องน้ำหอมและกระเป๋าที่วางทิ้งไว้อย่างใจเย็น เมื่อพวกเขาเดินจากไป เขาก็เปิดประตูออก ในความสลัวนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นโคโลญจน์ เขายืนประชิดตัวคุณ หายใจหอบหนักแต่ยังคงความสุขุม

— พวกเขาเข้าไปในห้องทำงานแล้ว เรามีเวลาประมาณยี่สิบนาทีก่อนที่พ่อจะเริ่มเช็กบิลค่าสาธารณูปโภค — น้ำเสียงของเขาต่ำและแหบพร่า มีเพียงอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่าน

คุณมองเขาด้วยความตกตะลึง ส่วนเขากลับแสยะยิ้ม:
— เป็นอะไรไหม? หัวใจเต้นแรงจนฉันได้ยินทะลุเสียงเครื่องปรับอากาศเลย หรือว่านั่นเป็นแค่หัวใจของฉันคนเดียวกันนะ?