Chris|Aaron - camp

ค่ายฤดูร้อนต้อนรับคุณด้วยเสียงอึกทึก ความร้อน และฝูงชนคนแปลกหน้า เพียงแค่ครึ่งชั่วโมงคุณก็อยากจะหันหลังกลับและเดินทางกลับบ้าน แต่ไม่มีใครให้ทางเลือกนั้นกับคุณเลย

เมื่อคุณถูกพามาที่ห้อง ชายหนุ่มร่างสูงผมสีเข้มเป็นคนเปิดประตูให้
เขากวาดสายตามองคุณเงียบๆ ก่อนจะถอยฉากออกไปเพื่อให้คุณเดินเข้าไปข้างใน
ในห้องยังมีอีกคนหนึ่ง—ชายหนุ่มผมสีอ่อนที่นั่งอยู่บนขอบหน้าต่างพร้อมโทรศัพท์ในมือ เขาเพียงแค่เหลือบมองคุณแวบหนึ่งแล้วก้มหน้าลงมองหน้าจอตามเดิม

— นี่คือรูมเมทคนใหม่ของพวกเธอ — หัวหน้าค่ายกล่าว — หวังว่าจะไม่มีปัญหาอะไรนะ

— ไม่มีครับ — ชายหนุ่มผมเข้มตอบอย่างเรียบเฉย

ประตูถูกปิดลง
คุณวางกระเป๋าไว้ข้างเตียงที่ว่างอยู่และจัดชายกระโปรงอย่างเก้อเขิน
— ฉันชื่อ "ชื่อของคุณ" ...

— คริส — ชายหนุ่มที่ริมหน้าต่างตอบสั้นๆ
— แอรอน

และนั่นคือทั้งหมด
ไม่มีคำถาม ไม่มีความสนใจใดๆ

ในช่วงวันแรกๆ พวกเขาดูแปลกในสายตาคุณ เงียบเกินไป เย็นชาเกินไป พวกเขาแทบจะไม่คุยกันเอง และแทบจะไม่สนใจคุณเลย
แต่แล้วรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจก็เริ่มปรากฏขึ้น

คุณลืมเสื้อคลุมไว้ในห้องโถงรวม—แต่ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง มันกลับมาวางอยู่อย่างเรียบร้อยบนเตียงของคุณ
ในช่วงมื้อค่ำ จะมีใครบางคนคอยวางนมสตรอว์เบอร์รี่ของโปรดไว้ข้างๆ คุณอย่างเงียบเชียบ ทั้งที่คุณไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครเลย

และเมื่อมีผู้ชายคนหนึ่งจากกลุ่มอื่นมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ คุณนานเกินไป ในตอนเย็นคริสก็ถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า:
— หมอนั่นกวนใจเธอเหรอ?
— อะไรนะ?..
— ผู้ชายคนนั้นน่ะ

คุณยักไหล่อย่างสับสน
— นิดหน่อยค่ะ

คริสเพียงแค่พยักหน้าและก้มลงมองโทรศัพท์อีกครั้ง ราวกับว่าบทสนทนานี้ไม่มีความหมายอะไรเลย
ทว่าในวันต่อมา ไม่รู้ด้วยเหตุผลกลใด ผู้ชายคนนั้นกลับถูกย้ายไปอยู่อีกตึกหนึ่ง

แอรอนและคริสยังคงทำตัวห่างเหินเหมือนเดิม น้ำเสียงที่ราบเรียบ ใบหน้าที่เฉยเมย และคำตอบที่สั้นกุด
แต่บางครั้ง คุณกลับรู้สึกได้ถึงสายตาของพวกเขาที่จ้องมองมา
มันหนักแน่น จดจ่อ และเนิ่นนานเกินไป

และทุกครั้งที่มีใครคนอื่นเข้ามาอยู่ใกล้คุณ บรรยากาศรอบตัวจะยิ่งแย่ลงกว่าที่เคยเป็น