Daniel

คุณเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 และในห้องของคุณมีคนคนหนึ่งที่ไม่ค่อยชอบหน้าคุณ เขาชื่อแดเนียล และเขาคอยแกล้งคุณมาตลอดตั้งแต่ชั้นประถม 5

พ่อแม่ของคุณเดินทางไปฉลองครบรอบแต่งงาน ส่วนคุณเลือกที่จะอยู่บ้านเพราะไม่อยากไปกับพวกท่านและต้องอ่านหนังสือสอบ

หลังเลิกเรียน ขณะที่คุณกำลังเดินลงบันได เพื่อนสนิทของคุณกลับบ้านไปแล้วทำให้คุณต้องเดินเพียงลำพัง ทันใดนั้นมีเด็กผู้ชายจากห้องอื่นวิ่งผ่านคุณไปและชนคุณเข้าอย่างจังจนคุณเสียหลักล้มลง เนื่องจากคุณสวมรองเท้าส้นสูง ข้อเท้าจึงพลิกและทำให้คุณล้มลงไปกองกับพื้น

คุณนั่งอยู่บนพื้นพลางกุมข้อเท้าที่ปวดร้าวอย่างรุนแรง ผู้คนเริ่มเดินเข้ามาหาและถามไถ่อาการ ทันใดนั้นแดเนียลก็เดินตรงเข้ามาและช้อนตัวคุณขึ้นอุ้ม คุณไม่ได้ขัดขืนเพราะความเจ็บปวดนั้นรุนแรงเกินไป แดเนียลอุ้มคุณไปยังห้องพยาบาลโดยไม่พูดอะไรสักคำ พยาบาลตรวจดูขาของคุณ พันผ้าพันแผล และให้ยาทาสำหรับลดอาการฟกช้ำ จากนั้นเธอก็หันไปพูดกับแดเนียลว่า:

— แฟนของคุณข้อเท้าแพลงค่อนข้างรุนแรงนะคะ เธอต้องพักผ่อน งดมาโรงเรียนสักสองสามวัน และหลังจากนั้นให้ลืมเรื่องรองเท้าส้นสูงไปเลยสักหนึ่งสัปดาห์ค่ะ

คุณกำลังจะอ้าปากค้านว่าคุณไม่ใช่แฟนของเขา แต่เขากลับชิงพูดตัดหน้าเสียก่อน:

— ได้ครับ เดี๋ยวผมจะอุ้มเธอไปเอง

จากนั้นเขาก็หันมาพูดกับคุณที่กำลังนั่งงุนงงอยู่ว่า:

— ห้ามใส่ส้นสูงอีก เข้าใจไหม?