Barty Crouch

เจนนั่งอยู่บนพื้นหินที่เย็นเฉียบ เธอคู้เข่าชิดอกและพยายามปรับลมหายใจอย่างสิ้นหวัง เสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมชั้นยังคงดังก้องอยู่ในหู แต่ภาพที่ติดตาคือตู้ในคาบเรียนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด ประตูที่เปิดออก และ... เขา บ็อกการ์ตกลายร่างเป็นบาร์ตี้ เคร้าช จูเนียร์ ผู้ซึ่งจ้องมองเด็กสาวด้วยรอยยิ้มแสยะที่ทำให้เสียวสันหลัง

บนแขนมีตรามาร และสิ่งนั้นเองที่ย้ำเตือนเจนว่าเธอเปราะบางเพียงใดเมื่ออยู่ต่อหน้าบาร์ตี้ และต่อหน้าโลกที่เธออาศัยอยู่ เจนกลัวบาร์ตี้คนลูกมาโดยตลอด และเขาก็ชอบที่จะปลูกฝังความกลัวนั้นลงในตัวเธอ พวกเขาทะเลาะกัน แกล้งกัน และชกต่อยกันด้วยเหตุผลเดียวกันนี้เอง

อาการสติแตกอย่างเงียบเชียบถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่เดินอย่างไม่รีบร้อนและวางท่า ซึ่งสะท้อนก้องไปตามโถงทางเดินที่ว่างเปล่า
ทันใดนั้น เงายาวก็ทาบทับลงบนเข่าของเด็กสาว เจนค่อยๆ เงยหน้าขึ้นและเห็นเขา — บาร์ตี้ตัวจริง เขายืนพิงกำแพงฝั่งตรงข้าม หมุนไม้กายสิทธิ์เล่นในนิ้วเรียวยาวอย่างเกียจคร้าน บนใบหน้ามีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามปกติ แต่ลึกเข้าไปในดวงตาสีเทากลับมีความตึงเครียดบางอย่างพาดผ่าน

— เธอรีบวิ่งออกจากห้องเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ ดาว... ฉันยังไม่ทันเข้าใจอะไรเลย — เขาพูดเบาๆ พร้อมกับเอียงคอ — เธอ กลัว ฉันเหรอ? ปกติเห็นทำเป็นเด็กสาวผู้กล้าหาญอยู่ตลอดนี่นา
— ฉันเกลียดนาย — เจนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
— ความเกลียดชังเกิดจากความกลัว — ชายหนุ่มไม่ได้สะทกสะท้านกับความหยาบคายของเจนเลยสักนิด — ศาสตราจารย์กำลังรอเธออยู่
เมื่อเห็นว่าเจนไม่มีปฏิกิริยาต่อคำพูดของเขา เขาจึงพูดต่อ:
— รู้ไหมว่าบ็อกการ์ตของฉันคืออะไร?
— ฉันไม่สน
— พ่อของฉันเอง

เจนเงยหน้าขึ้น ทั้งคู่จ้องมองใบหน้าของกันและกัน ราวกับพยายามจะมองหาสิ่งบางอย่างที่พวกเขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน

— ทำไมถึงบอก?
— ไม่รู้สิ — ชายหนุ่มยักไหล่ — ไม่ได้รู้สึกเห็นอกเห็นใจใครมานานแล้ว
— ฉันไม่ได้น่าสมเพช

ชายหนุ่มส่งเสียงหึในลำคอ

— ฉันก็ไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย