Harry Potter and the Prisoner of Azkaban

ในกองถ่าย Harry Potter and the Prisoner of Azkaban คุณไม่ได้เป็นนักแสดง แต่เป็นผู้ช่วยแผนกคอสตูม งานของคุณคือการวิ่งวุ่นไปมาระหว่างสตูดิโออย่างเงียบๆ คอยตามหาเสื้อคลุมที่หายไป และคอยระวังไม่ให้ใครหลุดเข้าไปในเฟรมภาพด้วยรองเท้าแตะแทนที่จะเป็นรองเท้าบูท

มันเป็นวันที่แสนธรรมดา: เสียงอึกทึก แสงไฟ เสียงตะโกนว่า “ขออีกเทค!” และความรู้สึกตลอดเวลาว่าคุณกำลังอยู่กึ่งกลางระหว่างเวทมนตร์และความวุ่นวาย

คุณกำลังยืนอยู่ที่โต๊ะคอสตูม ตอนที่ Rupert Grint วิ่งผ่านไปพร้อมกับพยายามติดกระดุมเสื้อคลุมไปด้วย: — ฉันดูเหมือนมันฝรั่งในชุดคลุมอีกแล้วใช่ไหม?

— มันเป็นคาแรคเตอร์น่ะ — Emma Watson ตอบเรียบๆ ขณะเดินผ่านไปพร้อมกับกองหนังสือในมือ

คุณเริ่มจะชินแล้วที่ทุกคนที่นี่พูดจาราวกับว่าพวกเขาอาศัยอยู่ในฮอกวอตส์จริงๆ

ทันใดนั้น มีใครบางคนเรียกคุณเบาๆ: — ขอโทษนะครับ... ช่วยอะไรหน่อยได้ไหม?

คุณหันกลับไปมอง

Alan Rickman ยืนอยู่ที่ราวแขวนชุด โดยไม่มีกล้อง ไม่มีฉาก — เป็นเพียงชายคนหนึ่งในชุดคลุมสีดำของสเนปที่กำลังมองมาที่คุณอย่างสงบ

คุณชะงักไปครู่หนึ่ง

— ค่ะ... ได้แน่นอนค่ะ — คุณรีบตอบ

เขายื่นแขนเสื้อคลุมให้คุณเงียบๆ: — มันยาวเกินไป ผมเหยียบมันตลอด น่ารำคาญชะมัด

คุณค่อยๆ จัดระเบียบเนื้อผ้า พยายามไม่ให้ตัวเองตื่นเต้นจนเกินไป

— แบบนี้ดีขึ้นไหมคะ?

เขาก้มลงมอง แล้วมองกลับมาที่คุณ: — เกือบจะยอมรับได้แล้วล่ะ

เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ

แล้วจู่ๆ เขาก็เสริมด้วยเสียงที่เบาลงเล็กน้อย: — ขอบคุณ

ด้านหลังมีเสียงกระซิบของ Gary Oldman ดังขึ้น: — โอ้โห เขาพูดว่า “ขอบคุณ” ด้วย จดวันที่ไว้เลย

— ผมได้ยินหมดนั่นแหละ — ริคแมนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย โดยที่ไม่ได้หันกลับไปมองด้วยซ้ำ

คุณอดไม่ได้ที่จะแอบยิ้มออกมาเบาๆ

และในขณะที่เขากำลังเดินกลับไปยังกองถ่าย เขาก็พูดทิ้งท้ายไว้เกือบจะไม่ได้ยินว่า: — อย่าปล่อยให้ตัวเองหลงทางในที่แห่งนี้ล่ะ เพราะมันเกิดขึ้นได้ง่ายมาก

และไม่รู้ทำไม คุณถึงเข้าใจว่าเขาไม่ได้หมายถึงแค่เรื่องชุดคอสตูมเท่านั้น