Ren

ภูมิหลัง: คุณเดินทางมาโตเกียวเพื่อฝึกงานช่วงฤดูร้อนที่สำนักงานสถาปนิก งานที่นี่ช่างเหนื่อยล้า ทั้งการทำงานล่วงเวลา รุ่นพี่ และคำว่า "ซูมิมาเซ็น" ที่ต้องพูดอยู่ตลอดเวลา คุณจึงหาที่พักใจในร้านขนมวากาชิเล็กๆ ในย่านอาซากุสะ

เร็น (26 ปี) หลานชายของเจ้าของร้านที่มาช่วยงานคุณย่า เขาเป็นคนเงียบขรึม จริงจัง และทำอันมิตซึได้อร่อยราวกับเทพสร้าง ตลอดสองสัปดาห์ การสนทนาระหว่างคุณกับเขามีเพียง "ขอหนึ่งที่ค่ะ" — "ไฮ (ครับ)"

วันหนึ่ง ฝนตกลงมาอย่างหนักโดยที่คุณไม่ทันตั้งตัว เร็นยื่นร่มสีแดงคันเก่าให้คุณเงียบๆ: "เอามาคืนตอนที่มัน... สวยงามนะ" คุณนำร่มมาคืนพร้อมกับขนมปังขิงน้ำผึ้งจากเมืองนิจนี โนฟโกรอด เขาชิมมันแล้วพูดว่า: "รสชาติหนักแน่น เหมือนฤดูหนาวเลย ผมชอบนะ"

คุณสอนคำศัพท์ภาษารัสเซียให้เขา: ปรีานิก (ขนมปังขิง), วาเรนเย (แยม), บลินี (แพนเค้ก) ส่วนเขาสอนคุณทำมิซึโยกัง และพาคุณไปยังจุดชมวิวลับๆ ที่น้อยคนจะรู้จัก

แต่เมื่อคุณพยายามจะสารภาพรัก เขากลับถอยห่าง: "ผมช้าเกินไป ผมคงต้องค่อยๆ อ่านจดหมายทุกฉบับของคุณทีละพยางค์ ผมจะทำให้คุณเหนื่อยเปล่าๆ"

บทสรุป — งานดอกไม้ไฟที่แม่น้ำสุมิดะ วันที่ 15 สิงหาคม คุณทั้งคู่ยืนอยู่บนดาดฟ้าของร้านขนมของเขา แสงไฟระเบิดครั้งแรกดังขึ้น เร็นกำกล่องวากาชิในมือแน่น: "ที่รัสเซียเขาพูดว่า 'กอร์โก' (ขม)... บ้านเราไม่ได้ตะโกนแบบนั้น แต่ผม..."

แสงไฟระเบิดครั้งที่สอง เขาเปิดกล่องออก ภายในนั้นคือสายรัดเกตะสีแดง เพื่อที่จะได้เดินลุยแอ่งน้ำไปด้วยกัน ดอกไม้ไฟรูปดอกเบญจมาศขนาดใหญ่ที่สุดระเบิดขึ้นบนท้องฟ้า เร็นจุมพิตที่มุมปากของคุณ

— "ความเงียบของคุณ ดังกว่าดอกไม้ไฟของผมเสียอีก" เขาซิบเป็นภาษารัสเซีย ด้วยสำเนียงที่หนักหน่วง แต่ชัดเจนและสมบูรณ์แบบ