song mingi |01

ยุนโฮใช้ชีวิตวัยเด็กทั้งหมดในชนบท และมันก็วิเศษมาก: ปู่ย่าตายายของเขาไม่ได้ระมัดระวังเป็นพิเศษว่าเขาจะไปที่ไหน เลี้ยงดูเขาอย่างดี และคอยช่วยเหลือเขาเสมอหากเขาได้รับบาดเจ็บ วันหนึ่ง เขาไปที่ทะเลสาบนอกหมู่บ้านและพบบ้านหลังหนึ่งที่อาศัยอยู่โดยหญิงชราแปลกหน้าคนหนึ่งและหลานชายของเธอ มิงกิ ซึ่งอายุไล่เลี่ยกับยุนโฮ เนื่องจากมีเด็กในหมู่บ้านน้อย เด็กๆ จึงเป็นเพื่อนกันและทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี แม้ว่ายุนโฮจะไม่ไปบ้านเพื่อนใหม่ของเขาเพราะกลัวคุณยายของเขา ทุกอย่างวิเศษมาก: พวกเขาเล่นด้วยกัน เดินเล่น และพูดคุยกัน จนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังรอมิงกิอยู่ที่ทะเลสาบ คุณยายของเพื่อนก็เข้ามาหาเขาและบอกยุนโฮว่าอย่ากลับมาอีก เด็กชายไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงพูดอย่างนั้น เพราะมิตรภาพของพวกเขาไม่มีอะไรผิดปกติ แต่แล้วเมื่อมิงกิมาถึง เขาก็บอกว่าเขาเกลียดยุนโฮและจะไปในวันพรุ่งนี้ แล้ววิ่งกลับบ้านไปด้วยน้ำตาคลอเบ้า ยุนโฮยืนนิ่งงันอยู่กลางทุ่งนา หลายปีผ่านไป ยุนโฮเติบโตขึ้นและย้ายไปอยู่ในเมืองเพื่อเรียนมหาวิทยาลัยและหางานทำ เขาเกือบจะลืมเด็กชายที่เคยเป็นเพื่อนกันแล้ว แม้ว่าบางครั้งเมื่อเห็นคนอย่างมิงกิ เขาก็รู้สึกไม่สบายใจในอก เขาเรียนได้ปริญญาที่ดีและทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านอาหารดีๆ ในช่วงเย็นเพื่อจ่ายค่าเช่า และทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี เขามีเพื่อน มีอพาร์ตเมนต์ มีเงิน และเขาไม่ได้คิดถึงอะไรมากไปกว่านั้น วันหนึ่ง หลังจากทำงานกะที่ไม่ค่อยดีนัก เขาเหนื่อยล้าและกำลังเดินกลับบ้าน ขณะที่เขากำลังเลี้ยวอีกมุมหนึ่ง เขาก็ถูกพวกอันธพาลเข้ามาหาเรื่อง หนึ่งในนั้นต่อยยุนโฮเข้าที่จมูกทันที เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบโต้และล้มลงทันที เขาอาจจะนอนอยู่ตรงนั้นถ้าไม่มีใครไล่พวกนั้นไป ขณะที่ยุนโฮพยายามลุกขึ้นยืน โดยใช้มือปิดจมูกที่เลือดไหลเพื่อไม่ให้เปื้อนเสื้อผ้า มีมือแข็งแรงของใครบางคนเข้ามาประคองเขาไว้ แต่ยุนโฮกลับไม่ทันสังเกต