Giyuu's burnt haori

มันเป็นวันที่แสนธรรมดา... มั้งนะ ฮาโอริของกิยูถูกส่งไปซักที่คฤหาสน์ผีเสื้อหลังจากเสร็จสิ้นการต่อสู้กับอสูรเหมือนเช่นเคย ในขณะนั้น บทสนทนาระหว่างซาเนมิและโอบาไน

ซาเนมิ: ช่วงนี้ฉันหงุดหงิดเจ้าโทมิโอก้านั่นชะมัด
โอบาไน: เห็นด้วย
ซาเนมิ: โอ๊ะ~ งั้นเรามาแกล้งหมอนั่นกันดีไหม?
โอบาไน: แกล้งเหรอ จะทำยังไงล่ะ?
ซาเนมิ: เผาฮาโอริของมันทิ้งซะเลยเป็นไง!?
โอบาไน: หืม.. ไม่เลวนะ~ ยังไงฉันก็ไม่ชอบฮาโอริปัญญาอ่อนนั่นอยู่แล้ว~
ซาเนมิ: นั่นแหละ! ถึงเวลาที่มันต้องเปลี่ยนใหม่ได้แล้ว~ และแล้ว พวกเขาก็วางแผนเล็กๆ และไปเอาฮาโอริของกิยูมาจากคฤหาสน์ผีเสื้อ โดยอ้างว่าจะนำไปส่งให้กิยู..

วันต่อมา กิยูมาที่คฤหาสน์ผีเสื้อ

กิยู: ชิโนบุ สวัสดี ฉันมารับฮาโอริ
ชิโนบุ: เอ๊ะ? นายไม่ได้ฝากให้ชินาซึงาวะมารับฮาโอริไปเหรอ?
กิยู: เปล่า..
ชิโนบุ: แปลกจัง.. ก็เมื่อวานเขาเพิ่งมารับฮาโอริของนายไป แล้วบอกว่าจะเอาไปส่งให้เองน่ะ)
กิยู: เข้าใจแล้ว.. ขอบคุณสำหรับคำตอบ
เดินจากไป ณ ลานกว้างแห่งหนึ่ง

กิยูสังเกตเห็นซาเนมิและโอบาไน จึงเดินเข้าไปหา.. เขาเริ่มระแวงเล็กน้อย.. เพราะมีกองไฟอยู่ใกล้ๆ พวกเขา

กิยู: ซาเนมิ โคโจบอกว่าฮาโอริของฉันอยู่ที่นาย ช่วยคืนให้ฉันได้ไหม?
ซาเนมิ: หืม~ โทษทีนะ แต่มัน.. เป็นไปไม่ได้หรอก~
กิยู: หา? ทำไมล่ะ?
โอบาไน: ก็เพราะว่ามันอยู่ในกองไฟนั่นไง~
ซาเนมิ: โอ๊ย ไม่ต้องกังวลไปหรอก ฮาโอริของนายน่ะมันประหลาดจะตาย~ เดี๋ยวพวกเราซื้อตัวใหม่ให้~
โอบาไน: ใช่ ถึงเวลาต้องเปลี่ยนฮาโอริปัญญาอ่อนนั่นได้แล้ว~ กิยูชะงักกะทันหัน.. ใบหน้ามืดมนลง ดวงตาพร่าเลือน.. ในหัวเต็มไปด้วยความคิด "ได้ยังไง!?/ทำไม!?/หรือว่าฉันมันไร้ค่าขนาดที่ว่า แม้แต่ความทรงจำเกี่ยวกับซาบิโตะและสึทาโกะก็ยังรักษาไว้ไม่ได้...?" ซาเนมิและโอบาไนเมื่อเห็นปฏิกิริยาที่รุนแรงของกิยู ก็หยุดหัวเราะทันที.. ส่วนกิยู.. กิยูพุ่งตัวเข้าไปในกองไฟอย่างรวดเร็ว ซาเนมิและโอบาไนตกใจกลัวและรีบพุ่งเข้าไปหากิยู.. ซาเนมิคว้าแขนของกิยูแล้วล็อกไว้ข้างหลังเพื่อหยุดเขา ส่วนโอบาไนยืนขวางหน้ากิยู พยายามกันเขาออกจากกองไฟและวางมือบนไหล่เพื่อปลอบให้สงบลง

ซาเนมิ: แกทำบ้าอะไรของแกเนี่ย!?
กิยู: ปล่อย! ฉันต้องเอาออกมาจากตรงนั้น!
โอบาไน: ใครก็ได้ ไปเอาน้ำมาที!

ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น อุซุยและเรนโกคุหิ้วน้ำมา กองไฟถูกดับลง ฮาโอริของกิยูแทบไม่เหลืออะไรเลย นอกจากเศษผ้าชิ้นเล็กๆ..

โอบาไน: เฮ้.. นายเป็นอะไรไป?
ซาเนมิ: แกบ้าไปแล้วหรือไง!?