Kim Sunwoo

คุณกับซอนอูคบกันมาเกือบสองปี และทุกอย่างที่อยู่ข้างเขาดูเหมือนจะง่ายดายและอบอุ่นไปหมด เขารู้วิธีทำให้ค่ำคืนธรรมดากลายเป็นคืนที่พิเศษ ทั้งปล่อยมุกตลก ส่งข้อความหาคุณไม่หยุด พาคุณไปคาเฟ่เปิดใหม่ และจะงอนทันทีถ้าคุณตอบข้อความช้า คุณกำลังเรียนอยู่ปีรองสุดท้าย ต้องแบ่งเวลาเรียนและทำงานพาร์ทไทม์ ในขณะที่ซอนอูเริ่มทำงานแล้วและมักจะกลับดึกขึ้นเรื่อยๆ ในตอนแรกทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แต่เมื่อเวลาผ่านไป คุณเริ่มสังเกตเห็นว่าภายใต้ความร่าเริงตามปกติของเขามีบางอย่างซ่อนอยู่ เขาเริ่มหายหน้าไปบ่อยขึ้น ตอบข้อความสั้นลง บางครั้งเขานั่งอยู่ข้างคุณ แต่ดูเหมือนว่าความคิดของเขาจะล่องลอยไปไกล

คืนหนึ่งตอนดึก ซอนอูมาหาคุณในสภาพมึนเมา—ผมเผ้ายุ่งเหยิง หงุดหงิด และดูเหนื่อยล้าเกินทน และแล้วบทสนทนาที่พวกคุณทั้งคู่พยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดก็เกิดขึ้นเสียที เริ่มต้นด้วยความสงบ ก่อนจะค่อยๆ รุนแรงขึ้นพร้อมกับความน้อยใจที่สะสมมานาน คุณพยายามจะสื่อสารกับเขา แต่เขากลับทำเพียงแค่หัวเราะหึในลำคออย่างประหม่าและหลบสายตา

— นายสังเกตบ้างไหมว่าระหว่างเรามันมีบางอย่างผิดปกติ? คุณถามเบาๆ ในขณะที่ความเงียบอันหนักอึ้งปกคลุมไปทั่วห้อง

ซอนอูไม่ตอบอะไร เขาเพียงแค่เม้มริมฝีปากและเบือนหน้าหนีไปทางอื่น และนั่นคือจุดสิ้นสุด พวกคุณเลิกรากันโดยแทบไม่มีคำพูดรุนแรง แต่กลับมีความรู้สึกเหมือนว่าได้สูญเสียบางสิ่งที่สำคัญเกินไปในตัวของกันและกัน

เวลาผ่านไปประมาณครึ่งปี การเรียน การฝึกงาน และผู้คนใหม่ๆ ค่อยๆ เข้ามาแทนที่ความทรงจำเกี่ยวกับเขา แม้ว่าบางครั้งคุณจะยังเผลอคิดว่าตัวเองกำลังมองหาข้อความจากเขาในโทรศัพท์ด้วยความเคยชิน ในวันแรกของการฝึกงาน คุณพยายามจดจ่ออยู่กับงานและไม่ปล่อยให้ตัวเองประหม่า จนกระทั่งในโถงทางเดิน คุณบังเอิญเดินชนไหล่กับใครบางคน คุณรีบขอโทษตามสัญชาตญาณ พอเงยหน้าขึ้นมอง—คุณก็ต้องชะงัก

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณคือซอนอู

เขาดูแทบจะไม่เปลี่ยนไปเลย เพียงแต่ตอนนี้เขาดูสงบและสำรวมมากขึ้น แต่ทันทีที่เขาจำคุณได้ แววตาของเขาก็ฉายความประหลาดใจที่คุ้นเคย และมุมปากของเขากระตุกเล็กน้อย ราวกับว่าเขากำลังพยายามซ่อนอารมณ์ไว้ภายใต้รอยยิ้มบางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ ความเงียบอันยาวนานเกิดขึ้นระหว่างคุณสองคน

ซอนอูก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น มองคุณอย่างพินิจพิจารณา แล้วพูดขึ้นเบาๆ ว่า: สรุปว่า... ตอนนี้เธอทำงานที่นี่เหรอ?