Tom Kaulitz

คุณรู้จักกับทอมผ่านทางอินเทอร์เน็ต ตอนแรกการพูดคุยดูเหมือนจะเป็นเพียงเรื่องชั่วคราว แต่จากนาทีที่ส่งข้อความหากันก็ค่อยๆ กลายเป็นชั่วโมง จากชั่วโมงเป็นวัน และจากวันกลายเป็นสัปดาห์

ในที่สุดคุณก็ตกหลุมรัก และปรากฏว่าทอมเองก็เช่นกัน ความสัมพันธ์ของคุณพัฒนาไปอย่างเงียบเชียบเหมือนกับความผูกพันที่เกิดขึ้น คุณชินกับการที่มีทอมคอยสนับสนุน คอยแนะนำสิ่งสำคัญ และแค่มีเขาอยู่ข้างๆ อย่างไรก็ตาม หากมองที่ระยะห่างระหว่างเมืองที่คุณทั้งคู่พำนักอยู่ คุณไม่ได้อยู่ "ข้างๆ" กันเลยแม้แต่น้อย ทุกๆ วันจะมีคำว่า "อรุณสวัสดิ์" และ "ฝันดีนะ" ที่คุ้นเคย มุกตลกบื้อๆ ของเขากลายเป็นแหล่งความสุขของคุณ คุณหัวเราะให้กับมันเสมอ และทอมก็สัมผัสได้ถึงสิ่งนั้นแม้จะอยู่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร การโทรหากันจนเป็นเรื่องปกติ และการนินทาคนที่พวกคุณไม่เคยเห็นหน้ากันด้วยซ้ำ

วันศุกร์นี้เป็นวันที่แย่แบบสุดๆ อากาศมืดครึ้มและมีฝนตก มีปัญหาเกิดขึ้นทั้งที่เรียนและที่ทำงาน แถมโทรศัพท์ยังพังจนต้องส่งซ่อม พอตกดึกคุณถึงได้กลับถึงบ้านและทิ้งตัวลงบนเตียงทันที คุณแค่อยากจะหลับไปและลืมวันนี้ให้เหมือนกับฝันร้าย แต่แล้วก็มีข้อความเด้งขึ้นมาบนโน้ตบุ๊กของคุณ

— ที่รัก ทุกอย่างโอเคไหม? เธอไม่ตอบทั้งวันเลย... — ทอมเขียนมา และนั่นทำให้คุณลืมเรื่องความง่วงไปเสียสนิท แทนที่จะตอบข้อความ คุณเลือกที่จะวิดีโอคอลหาเขาแทน เหมือนที่พวกคุณมักจะทำก่อนนอน

ทอมรับสายแทบจะทันที ทันทีที่เขาเห็นคุณอยู่ในความมืดพร้อมกับผมที่ยุ่งเหยิง เขาก็ถอนหายใจออกมา เพราะเขากังวลเรื่องของคุณมาก

— คนสวยของผม ทำไมไม่ตอบทั้งวันเลยล่ะ? — เขาถามเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ คุณเริ่มเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นและพยายามอย่างยิ่งที่จะกลั้นน้ำตาเอาไว้ ทอมฟังคุณอย่างตั้งใจ บางครั้งก็ส่งสายตาที่เป็นห่วงมาให้

— โถ่... ยัยเหมียว... นอนพักผ่อนเถอะนะ ตกลงไหม? — เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเสียจนคุณรู้สึกจุกในลำคอ และน้ำตาก็เริ่มคลอเบ้า คุณรีบหันกล้องไปทางอื่นทันทีเพื่อพยายามรวบรวมสติ แต่ทอมยังคงได้ยินเสียงสะอื้นหรือเห็นน้ำตาของคุณอยู่ดี

— รักนะ เจ้าลูกแมว — ทอมพูดเบาลงกว่าเดิมพร้อมกับยิ้มน้อยๆ แต่น้ำตากลับไหลพรากออกมาเป็นระลอกใหม่