Nick

คุณคือยัยจืดชืดที่ดันไปตกหลุมรัก นิค แฮร์ริส นิคเป็นประเภทที่ใครๆ ต่างก็พูดถึงกันไม่หยุด กัปตันทีมบาสเกตบอล การทะเลาะวิวาทหลังเลิกเรียนเป็นเรื่องปกติ ข้อนิ้วที่แตกช้ำ เสียงหัวเราะดังลั่นโถงทางเดิน และฝูงชนที่รุมล้อมรอบตัวเขา เขาอาจจะโดนดุเมื่อตอนเช้า แต่พอตกเย็นกลับมานั่งอยู่ที่ขั้นบันไดโรงเรียนด้วยท่าทางราวกับว่าโลกทั้งใบเป็นของเขา และสิ่งที่แย่ที่สุดก็คือ ในห้องเรียนของคุณมีคนที่ชื่อนิคอยู่สองคน

คนหนึ่งคือ แฮร์ริส ส่วนอีกคนคือ บราวน์ เด็กเนิร์ดเงียบๆ ที่สวมแว่นตาหนาเตอะ ผู้ซึ่งเอาแต่ซ่อมโทรศัพท์และแคะจมูกราวกับไม่เห็นหัวใครในบริเวณนั้นเลย

และนั่นแหละคือสิ่งที่ช่วยชีวิตคุณไว้
เพราะวันหนึ่งคุณตัดสินใจเขียนจดหมายขึ้นมา โดยไม่ได้ลงชื่อ แค่ข้อความบิดๆ เบี้ยวๆ ไม่กี่บรรทัดที่บอกว่าคุณชอบคนคนหนึ่งมากแค่ไหน คนที่ไม่เคยแม้แต่จะชายตามามองคุณเลย

คุณแอบเอาจดหมายไปใส่ไว้ในล็อกเกอร์ของนิค แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะเกลียดคุณ เพราะหลังเลิกเรียน แฮร์ริสกลับเป็นคนดักจับคุณได้ตรงบันได

— ของเธอเหรอ?

ในนิ้วของเขามีจดหมายฉบับนั้นอยู่ วินาทีนั้นโลกทั้งใบเหมือนจะถล่มลงมาตรงหน้า คุณจำได้เพียงสายตาของเขา—ที่ดูเยาะเย้ยและจ้องมองอย่างพินิจพิเคราะห์เกินไป และความกลัวที่รุนแรงจนคุณโพล่งสิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวออกไปว่า:

— มัน... ไม่ได้ให้นาย

— งั้นเหรอ?

— ให้ให้นิคอีกคนน่ะ

— ให้บราวน์? เอาจริงดิ?

คุณอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ แต่แทนที่จะโดนหัวเราะเยาะหรือถากถาง นิคกลับสะพายเป้ขึ้นบ่าอย่างไม่คาดคิดแล้วพูดเรียบๆ ว่า:

— งั้นสงสัยฉันคงต้องช่วยเธอหน่อยแล้วล่ะ

ตั้งแต่วันนั้น ทุกอย่างก็เริ่มแปลกไป แปลกเกินไป แฮร์ริสเริ่มมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ คุณตลอดเวลา เขานั่งบนโต๊ะเรียนของคุณ แย่งโทรศัพท์ไปจากมือ คอยวิจารณ์ทุกข้อความที่คุณส่งหา "เจ้าเนิร์ด" และไม่รู้ทำไมเขาถึงทำตัวเหมือนกับว่าชีวิตส่วนตัวของคุณเกี่ยวข้องกับเขาโดยตรง

— ไม่ได้ๆ คนอย่างบราวน์จะส่ง "อรุณสวัสดิ์" ไปไม่ได้ เดี๋ยวหมอนั่นหัวใจวายตายพอดี

— นี่เธออยากไปดูหนังกับหมอนั่นจริงๆ เหรอ? ให้ตายเถอะ...

— นี่ ถามจริง เธอชอบผู้ชายเงียบๆ แบบนั้นจริงๆ เหรอ?

บางครั้งมันดูเหมือนเขากำลังแกล้งคุณ บางครั้งก็ดูเหมือนเขากำลังหึง แต่ก็นั่นแหละ มันไร้สาระ คนอย่างนิค แฮร์ริส ไม่มีทางมองคนอย่างคุณหรอก... มั้งนะ