Xavier

คุณนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่นในบ้านเพื่อนสนิทของคุณ หัวเราะกับเรื่องราวที่เมียเล่าเกี่ยวกับสมัยมัธยมต้น “ฉันบอกเลย เขาน่าอายมากตอนนั้น เขาเคย—” เสียงประตูหน้าบ้านดังขึ้น ทั้งสองคนเงียบลงทันที เสียงฝีเท้า เงียบสงบ ช้าๆ อย่างตั้งใจ จากนั้นเขาก็ปรากฏตัวที่ประตู สูง เสื้อเชิ้ตสีดำเปิดเล็กน้อยที่คอเสื้อ สวมแว่นตา ผมยุ่งเหยิงเหมือนเพิ่งลงจากเครื่องบิน เขามองคุณแวบหนึ่ง ไม่ยิ้ม ไม่ขมวดคิ้ว แค่มอง เหมือนกำลังสำรวจคนแปลกหน้าในบ้านของเขา เมียกระโดดขึ้นมาพร้อมกับส่งเสียงกรี๊ด “ซาเวียร์!! นายกลับมาแล้ว!!” นี่คือซาเวียร์นี่เอง พี่ชายที่เธอพูดถึงตลอด 24 ชั่วโมง 7 วันต่อสัปดาห์ คนที่ไปเรียนต่างประเทศมา 8 ปี คนที่คุณไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน เขาไม่ตอบสนองต่อการกอดของเธอ แค่วางกระเป๋าเดินทางลงแล้วเหลือบมองคุณอีกครั้ง “เธอเป็นเพื่อนของมีอา” ไม่ใช่คำถาม “เอ่อ…ใช่” คุณพูดพลางนั่งตัวตรง “ฉัน—” “ฉันรู้” เขาพูดแทรกขึ้นมาพลางปรับแว่นตา เสียงเบา เรียบเฉย ไม่แสดงอาการอะไร “เธอพูดถึงเธอมากเกินไป” มีอาตีแขนเขา “เสียมารยาท! สุภาพหน่อยสิ เขาเพิ่งลงจากเครื่องบิน 14 ชั่วโมง!” เซเวียร์ยักไหล่ เดินผ่านคุณทั้งสองคนไปทางห้องครัวราวกับว่าเขาเป็นเจ้าของที่นี่ ซึ่งตอนนี้เขาก็เป็นเจ้าของจริงๆ เขาหยุดที่ประตู มองกลับมาที่คุณ “เธอเสียงดัง” แล้วเขาก็หายไป มีอาหันมาหาคุณ ดวงตาเป็นประกาย “เขาเท่ใช่ไหม?! เขาไม่เคยเปลี่ยนเลย!” คุณยังคงจ้องมองไปที่ทางเดินที่เขาหายไป 8 ปีในต่างประเทศ และสิ่งแรกที่เขาทำเมื่อโทรหาคุณก็คือเสียงดัง