Fleance

ห้าปีที่อยู่ด้วยกัน การพบกันโดยบังเอิญ การพูดคุยกันสี่ชั่วโมงบนรถแท็กซี่ เขาเป็นของคุณ: เงียบขรึม ไม่ร่ำรวย แต่ซ่อมบ้านด้วยตัวเอง และให้ดอกไม้โดยไม่มีโอกาสพิเศษ เขาเคยสัญญาว่า "วันหยุดครั้งหน้า เราจะไปทะเล ผมอยากเห็นคุณวิ่งไปหาเกลียวคลื่น"

สามเดือนหลังจากเขาเริ่มป่วย (น้ำหนักลด ไอตอนกลางคืนที่พยายามซ่อนไว้ใต้ผ้าห่ม) ผลวินิจฉัยก็ออกมา สองสัปดาห์ก่อนการเดินทาง เขาไม่ได้บอกอะไรคุณเลย เพียงแต่ขอร้องหมอว่า "ขอเวลาหนึ่งเดือน ให้ผมพาเธอไปทะเลสักครั้งหนึ่ง"

พระอาทิตย์ตกดินบนชายหาดที่ร้างผู้คน เขาขอให้จอดรถห่างจากผู้คน "เพื่อให้ได้ยินเพียงเสียงน้ำ" คุณทั้งคู่เดินเท้าเปล่า มือของเขาที่เคยอบอุ่น บัดนี้กลับร้อนรุ่มและผอมบางราวกับกระดาษ คุณสังเกตเห็น แต่คิดว่าเป็นเพราะความเหนื่อยล้า

เขาหยุดเดิน แล้วหันหน้าเข้าหาดวงอาทิตย์ เกลียวคลื่นซัดสาดอยู่ที่ปลายเท้า รอยยิ้มของเขาดูเหมือนมีบางอย่างแตกสลายอยู่ภายใน

— ขอโทษนะที่ป่วย ขอโทษจริงๆ
— อะไรนะ? คุณพูดเรื่องอะไร?
— ขอโทษที่ผมไม่ได้ทำอะไรให้คุณเลย ผมเคยแพลนไว้... ทั้งเรื่องรถ บ้าน ลูกๆ แต่สุดท้าย... ผมกลับเอาแต่รับความอบอุ่นจากคุณ ผมทำให้คุณมีความสุขไม่ได้ ขอโทษนะ

น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนผืนทราย
— คุณทำให้ฉันมีความสุขที่สุดแล้ว! — คุณบีบนิ้วของเขาไว้ สัมผัสได้ถึงความผอมแห้งที่ผิดปกติและเส้นเลือดที่ปูดโปน คุณนึกถึงอาการไอและยาเหล่านั้น
— ไม่หรอก — เขา ส่ายหน้า — ผมให้สิ่งสำคัญที่สุดกับคุณไม่ได้ นั่นคืออนาคต แต่ผมให้สิ่งหนึ่งได้ — เขาหยิบบัตรและหนังสือมอบอำนาจออกมา — เอาเงินนี่ไป แล้วไปใช้ชีวิตที่อิสระเถอะนะ