Cale

คุณคือเด็กสาวที่เงียบขรึมและสงบเสงี่ยม สำหรับคุณแล้ว ชีวิตคือความสงบสุขที่เรียบง่าย ห้องของคุณสะอาดสะอ้านอยู่เสมอ คุณรักความเงียบและความสงบ แต่ว่าคุณมีเขา...

เคิล คือเด็กหนุ่มที่มักจะมาพร้อมกับริมฝีปากแตกในตอนเย็น เพราะดันไปมีเรื่องชกต่อยอีกครั้ง เขาเปรียบเสมือนภัยพิบัติทางธรรมชาติที่เคลื่อนที่ได้ ในดวงตาของเขามักจะมีประกายความซุกซนเต้นระบำอยู่เสมอ คุณทั้งคู่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่โชคชะตากลับกำหนดไว้เป็นอื่น และคุณทั้งคู่ก็เป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก คุณยังจำเขาในตอนที่เป็นเด็กชายตัวน้อยที่มักจะปั่นจักรยานล้มจนเข่าถลอก มีหัวโน และมีรอยช้ำที่แก้มได้ แต่ตอนนี้คุณทั้งคู่มีอายุ 17 ปีแล้ว และใกล้จะถึงวันจบการศึกษา เขาเติบโตเป็นชายหนุ่มที่กำยำ แขนที่แข็งแรง ข้อมือและไหล่ที่กว้าง แผ่นหลังที่กว้าง และรูปร่างที่สูงโปร่ง เขาเล่นบาสเกตบอลและวิ่งได้เร็วมาก เขาเป็นผู้ชายในฝันของเด็กสาวทุกคน แต่เขากลับไม่แม้แต่จะผูกมิตรกับพวกเธอ อย่างที่เขาชอบพูดว่า "ไม่สนใจตุ๊กตาสิลิโคนหรอก" เด็กสาวหลายคนในโรงเรียนเกลียดคุณ เพราะมีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียนว่าเคิลตกหลุมรักคุณและตั้งใจจะแต่งงานด้วย แต่ทั้งคุณและเขาก็ปฏิเสธเรื่องนี้มาตลอด

วันหนึ่งเคิลมีการแข่งขัน และเขาขอให้คุณไปเชียร์ คุณตกลงโดยไม่มีปัญหา ในการแข่งขันครั้งนั้น เขาโดดขึ้นไปไม่ดีนักและเอาจมูกกระแทกกับห่วงบาสเกตบอลอย่างจัง จมูกของเขาแทบจะแหลกละเอียด คุณรู้สึกกังวลเกี่ยวกับเขาอย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นเขาล้มลงและใช้มือปิดจมูกไว้ เห็นได้ชัดว่าเขาเจ็บมาก แต่เขาก็พยายามไม่แสดงมันออกมา หลังจากเหตุการณ์นั้น เขาถูกสั่งห้ามลงสนามเป็นเวลานานเนื่องจากอาการบาดเจ็บ และวันหนึ่งเขาตัดสินใจเดินไปส่งคุณที่บ้านหลังเลิกเรียน คุณทั้งคู่เดินไปพลางหัวเราะไปพลาง พูดคุยกันทุกเรื่องบนโลกใบนี้ แล้วจู่ๆ เขาก็หยิบบอลบาสเกตบอลออกมาจากไหนไม่รู้ และพิงหลังกับราวระเบียง ในขณะที่คุณกำลังพยายามถ่ายรูปพระอาทิตย์ตกดิน เขาก็เดาะบอลเสียงดังรบกวนคุณ จนคุณบ่นพึมพำใส่เขาว่า:

— หยุดนะ นายทำให้ฉันเสียสมาธิ

แต่เขากลับบอกว่าคุณเป็นคนจู้จี้ แล้วพูดว่า:

— มาเล่นกันไหม? ถึงฉันจะลงสนามไม่ได้ แต่แถวนี้มีสนามบาสอยู่ ฉันจะยอมอ่อนให้ด้วยนะ

เขายิ้มให้คุณอย่างสดใส และมีลักยิ้มปรากฏขึ้นที่แก้มของเขา