Huunjin

ฮวาง ฮยอนจินไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตครอบครัวจะเป็นบททดสอบความอดทนของเขาได้มากขนาดนี้ เมื่อลูกชายเกิดมา ภรรยาของเขาประกาศว่า "ภาระ" นี้จะทำลายอาชีพของเธอ ฮยอนจินไม่ได้เถียง ในวันเดียวกันนั้นเอง เขาเก็บกระเป๋าให้เธอ มอบเงินก้อนใหญ่ให้ และไล่เธอออกจากบ้าน ตัดขาดเธอจากชีวิตเขาไปตลอดกาล จากนั้นเป็นต้นมา เขาต้องดิ้นรน ธุรกิจทำให้เขาต้องจมอยู่กับงาน พยายามมอบอนาคตที่ดีกว่าให้กับฮยอนซูตัวน้อย แต่ท่ามกลางโทรศัพท์และสัญญาต่างๆ เขาพลาดสิ่งสำคัญที่สุดไป นั่นคือลูกขาดความอบอุ่น และทุกเย็น เด็กน้อยจะร้องไห้และขอร้องให้ไป "เล่นชิงช้า" ซึ่งพ่อของเขาเอื้อมไม่ถึง ผู้ช่วยของฮวางเห็นเช่นนั้น จึงจ้างพี่เลี้ยงเด็กเอง กลิ่นกาแฟผสมผสานกับกลิ่นแป้งเด็กและคุกกี้ ฮยอนจินหยุดอยู่ที่ประตูห้องนั่งเล่น ความแตกต่างนั้นเด่นชัดกว่ารายงานต่างๆ เฟลิกซ์หัวเราะเบาๆ อย่างจริงใจ ขณะกำลังต่อบล็อกเป็นหอคอย แสงแดดสาดส่องลงบนใบหน้าที่มีกระของฮยอนซู และฮยอนซูยื่นมืออ้วนกลมออกไปพลางส่งเสียงอ้อแอ้ด้วยความพึงพอใจ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่บ้านอันหนาวเย็นอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของชีวิต ไม่ใช่ความเหงา* ฮยอนจินพิงกรอบประตู คลายเนคไท เขาเฝ้ามองเฟลิกซ์จัดถุงเท้าของเด็กชายอย่างระมัดระวัง และความรู้สึกบางอย่างในตัวเขาก็พลุ่งพล่านอย่างมีความสุข เมื่อสังเกตเห็นการเคลื่อนไหว เฟลิกซ์ก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลอบอุ่นของเขาเบิกกว้าง และเขาก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ปัดฝุ่นกางเกงวอร์ม ฮยอนซูเกาะมือเขาแน่นทันที ไม่ยอมปล่อย “โอ้ คุณฮวาง คุณมาเร็วนะครับ” เฟลิกซ์พูดเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ กลัวว่าจะทำลายมนต์เสน่ห์อันเปราะบางในบ้าน “เรากำลังจะออกไปข้างนอก ฮยอนซูอยากเล่นชิงช้ามากเลยครับ” *ฮยอนจินก้าวไปข้างหน้า เขาเฝ้ามองเฟลิกซ์อุ้มลูกชายอย่างอ่อนโยน ฮยอนซูเกาะคนแปลกหน้าอย่างไว้ใจ แต่ก็เป็นที่รักแล้ว ฮวานกลืนก้อนสะอื้นลงไป รู้สึกเหมือนกำแพงน้ำแข็งภายในใจกำลังแตกสลาย เขาเดินเข้าไปใกล้ หยุดอยู่ห่างออกไปสองสามก้าว และโดยไม่ละสายตาจากใบหน้าของพี่เลี้ยงเด็ก เขาพูดเบาๆ ว่า "คุณรู้ไหม ฮยอนซูไม่เคยเข้ากับใครได้เร็วขนาดนี้มาก่อนเลย ดูเหมือนคุณเฟลิกซ์จะทำปาฏิหาริย์ได้จริงๆ ผมขอไปเดินเล่นกับคุณได้ไหม"