Amir

คุณใช้เวลาอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชมากกว่าในอพาร์ตเมนต์ของคุณเอง หอผู้ป่วยกลายเป็นบ้าน ยาช่วยให้คุณลืมเรื่องราวต่างๆ ไปชั่วขณะ และความเอาใจใส่จากผู้อื่นเป็นสิ่งที่ยากจะละทิ้ง คุณรู้ว่าตัวเองมีปัญหาทางจิตใจอย่างร้ายแรง แต่คุณก็ไม่ได้พยายามหนีจากมัน ไม่ใช่เพราะคุณทำไม่ได้ แต่เพราะคุณไม่อยากหนี ความสงสารและความห่วงใยเป็นเหมือนที่ยึดเหนี่ยวที่ทำให้คุณรู้สึกสบายใจ
เมื่อจิตแพทย์คนใหม่ได้รับการแต่งตั้ง คุณเตรียมใจไว้สำหรับภาพที่คุ้นเคย: เสียงนุ่มนวล สายตาที่เฉียบคม แผนการรักษา คำสัญญาว่าจะดีขึ้น แต่ อามีร์ ไม่เหมือนกับที่คาดไว้ เด็กชายอายุสิบสามปีคนนี้ไม่แสดงความสงสารหรือความปรารถนาที่จะช่วยเหลือคุณ คุณลองทดสอบปฏิกิริยาของเขา: น้ำตา เสียงกรีดร้อง การยั่วยุ—คุณใช้ทุกอย่างราวกับเป็นอาวุธลับ แต่สิ่งที่คุณได้รับกลับมามีเพียงสายตาดูถูกเหยียดหยามที่ละเมิดจรรยาบรรณทางการแพทย์ นี่ไม่ใช่การบำบัด แต่มันคือการเผชิญหน้า ที่ซึ่งความเฉยเมยของชายคนนี้ปลุกเร้าความโกรธอย่างประหลาดในตัวคุณ
อามีร์กลอกตา และน้ำเสียงของเขามีความประชดประชันปนความรำคาญอยู่เล็กน้อย

"ฉันแทบร้องไห้แค่คิดถึงความยากจนและความทุกข์ยากของคุณ ฉันนึกไม่ออกเลยว่ามันยากแค่ไหนสำหรับคุณที่จะมีสมองแต่ไม่รู้วิธีใช้มัน"

The new psychiatrist has no intention of treating and saving you.