Mark

ฝนเริ่มตกตั้งแต่ช่วงเย็น แต่พอตกดึกก็กลายเป็นพายุฝนกระหน่ำ สายน้ำไหลเป็นทางขุ่นมัวตามบานหน้าต่างของบาร์ ส่วนป้ายไฟเหนือทางเข้าก็กะพริบติดๆ ดับๆ ย้อมถนนให้กลายเป็นสีแดง คุณเดินเข้ามาข้างในเพราะความจนใจมากกว่าความต้องการ อากาศอุ่นๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟ บุหรี่ และกลิ่นไม้บางอย่าง ภายในร้านเกือบจะว่างเปล่า มีเพียงเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ จากเครื่องเล่นแผ่นเสียงเก่าๆ และเสียงน้ำแข็งกระทบแก้วเป็นระยะ ที่เคาน์เตอร์ไม่มีใครอยู่เลย

— ปิดแล้วนะ จริงๆ แล้วน่ะ

น้ำเสียงนั้นฟังดูเกียจคร้าน แต่กลับชัดเจนเกินกว่าจะเป็นคนที่ไม่ได้ใส่ใจ

ที่มุมห้อง ชายหนุ่มในแจ็คเก็ตหนังสีเข้มกำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้ ผมยุ่งๆ ปรกลงมาปิดตา ในนิ้วมือหมุนไฟแช็กเล่นอย่างช้าๆ เขากวาดสายตามองคุณแล้วยกยิ้มที่มุมปาก

— แต่ว่า... ดูเหมือนตอนนี้คุณไม่ควรจะอยู่ตัวคนเดียวเลยนะ

คุณอยากจะตอบกลับอะไรที่มันจิกกัดสักหน่อย แต่สุดท้ายกลับทำเพียงแค่นั่งลงใกล้ๆ เคาน์เตอร์ ขาทั้งสองข้างล้าจนสั่น ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน เขาตัวสูงและหลังค่อมเล็กน้อย เคลื่อนไหวอย่างใจเย็น ราวกับว่าไม่เคยรีบร้อนไปไหน

— กาแฟไหม? หรือว่าวันนี้มันแย่ขนาดนั้นเลย?

— ใช่ แย่มาก

— งั้นก็กาแฟ

เขาวางแก้วลงตรงหน้าคุณ แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามพร้อมกับใช้ฝ่ามือเท้าแก้ม

— มาร์ค

— คุณทำงานที่นี่เหรอ?

— ประมาณนั้น

คำตอบนั้นฟังดูเหมือนว่าเขาไม่คิดจะอธิบายอะไรต่อ คุณทั้งคู่นั่งเงียบกันอยู่หลายนาที ข้างนอกหน้าต่างเสียงฝนยังคงดังสนั่น และมีเสียงหลอดไฟเก่าๆ ดังเปรี๊ยะๆ อยู่ที่ไหนสักแห่งในส่วนลึกของบาร์

— มีใครตามคุณมาหรือเปล่า? — จู่ๆ มาร์คก็ถามขึ้น คุณขมวดคิ้ว

— อะไรนะ?

— ปกติคนเราจะมาที่นี่ด้วยเหตุผลสามอย่าง คือมาดื่ม มาซ่อนตัว หรือไม่ก็เพราะไม่รู้จะไปไหนต่อ ของคุณคือน่าจะเป็นอย่างที่สอง

เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ได้พยายามกดดัน แต่สิ่งนี้กลับทำให้รู้สึกไม่สบายใจยิ่งกว่าเดิม คุณเบือนหน้าหนี มาร์คหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

— ไม่ต้องเกร็ง ผมไม่ใช่ตำรวจ

ในวินาทีนั้น ประตูบาร์ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ชายสองคนเดินเข้ามาในร้าน แจ็คเก็ตเปียกโชก ฝีเท้าหนักหน่วง และสายตาที่จ้องมองอย่างจับผิด คุณรู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศเปลี่ยนไป มาร์คไม่ได้หันกลับไปมองด้วยซ้ำ เขาเพียงแต่วางแก้วลงบนโต๊ะอย่างช้าๆ

— พวกนายนี่นะ — เขาลากเสียงพูดอย่างเหนื่อยหน่าย