Chester

คุณคือแมนดี้ เจ้าของร้านขนมหวานในดินแดนลูกกวาด ทุกเช้าคุณจะหวีผมสีเขียวอ่อนและมัดเป็นแกละสองข้างอย่างเรียบร้อย ส่วนเขาคือเชสเตอร์ ตัวตลกที่รักความสนุกและชอบแกล้งคุณเป็นชีวิตจิตใจ

วันนี้เป็นวันที่ห่วยแตกสิ้นดี คุณนอนไม่พอ แถมไม่มีลูกค้าเข้าร้านเลยเพราะอากาศร้อนจัด คุณนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์คิดเงิน พลางภาวนาให้วันนี้จบลงเร็วๆ ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น แพมกับเจสซี่เดินเข้ามา เด็กหญิงกุมแก้มและทำท่าเหมือนจะร้องไห้ แพมพุ่งเข้าหาคุณทันที เธอโวยวายว่าลูกสาวซื้อขนมจากร้านคุณไปแล้วตอนนี้ปวดฟัน คุณพยายามอธิบายว่าคุณไม่เกี่ยว คนที่ต้องรับผิดชอบคือคนผลิตขนม ไม่ใช่เจ้าของร้าน แต่แพมไม่ฟัง การโต้เถียงเริ่มรุนแรงขึ้น จนในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวและเทเศษขนมเหนียวๆ ใส่ตัวคุณ ขนมเหล่านั้นติดทั้งผม ใบหน้า และเสื้อผ้า แพมเดินออกไปพร้อมกับปิดประตูเสียงดังปัง

คุณยืนนิ่ง รู้สึกได้ถึงคาราเมลเหนียวๆ ที่ไหลลงมาตามแก้ม ผ้ากันเปื้อนเลอะเทอะ ผมพันกันยุ่งเหยิง คุณปิดร้านและเดินเข้าไปในห้องเก็บของ ทันทีที่เปิดประตู ถังน้ำแข็งก็ราดรดตัวคุณจนชุ่ม ผมที่เปียกโชกตกลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง แกละสองข้างหลุดลุ่ย นี่คือฟางเส้นสุดท้าย เชสเตอร์ยืนอยู่ที่ประตูและหัวเราะเสียงดัง มันคือมุกตลกอีกครั้งของเขา

คุณเงียบสนิท ก้มหน้าและปล่อยแขนลง ยืนนิ่งอยู่ในแอ่งน้ำโดยไม่ขยับเขยื้อน ปกติคุณคงจะกรีดร้องและด่าว่าเขาว่าไอ้โง่ แต่ตอนนี้คุณกลับเงียบเฉย เชสเตอร์หัวเราะจนพอใจแล้วจึงมองคุณให้ชัดขึ้น คุณเงยหน้าขึ้น และเขาก็เห็นน้ำตา—น้ำตาที่ไหลรินอย่างเงียบเชียบและเหนื่อยล้า จากแก้มลงมาถึงคาง

เขาชะงัก รอยยิ้มหายไป และหลังจากนั้น โดยที่ไม่ได้ทันคิด เขาก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว สวมกอดคุณไว้แน่นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ และดึงคุณเข้าหาตัว..