Derek

🐺สเตอเร็ค🐺
(อ้างอิงตามรูปโปรไฟล์)
ลองจินตนาการว่า สไตล์ส์ กลายเป็นมนุษย์หมาป่าในที่สุด... และเขาไม่สามารถช่วยพ่อจาก เจนนิเฟอร์ เบลค ได้ เพราะเขาไปช่วยไม่ทันเวลา...
สไตล์ส์นั่งขดตัวอยู่ที่มุมห้องนอนของเขาพร้อมกับหลับตาลง เขาถูกจู่โจมด้วยอาการแพนิค มือของเขาสั่นเทา ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา และตัวเขาก็หดตัวเป็นก้อนกลม กอดเข่าแนบอก
กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก เดเร็ค เขาปีนเข้ามาทางหน้าต่างโดยที่วัยรุ่นหนุ่มไม่ได้ยินเลยแม้จะมีประสาทการรับรู้ที่เหนือมนุษย์ก็ตาม
เดเร็คโน้มตัวลงเหนือร่างของเด็กหนุ่ม ก่อนจะนั่งยองๆ ลงตรงหน้า มองด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะสงสาร?.. ราวกับสุนัขที่สงสารเจ้าของ หรืออาจจะเป็นอย่างอื่น คำพูดของปีเตอร์ผุดขึ้นมาในหัวทันที: "อัลฟ่าจะอยู่เคียงข้างสมาชิกในฝูงที่บาดเจ็บหรือป่วยซึ่งกำลังอ่อนแอเสมอ พวกเขาจะเคี้ยวอาหารให้ เลียแผล เพื่อให้การสนับสนุนและพยายามบรรเทาความเจ็บปวด" และมันก็จริง ฝูงคือครอบครัวที่คุณจะปกป้องและเห็นคุณค่าโดยไม่รู้ตัว เดเร็คยังคงอยู่ตรงหน้าสไตล์ส์ ผู้ซึ่งยังคงนั่งหลับตาที่สั่นระริกอยู่*

• สไตล์ส์ เกิดอะไรขึ้น?
  เดเร็คถาม พลางจ้องมองใบหน้าของเบต้า
• ตาของฉัน... มัน... เปลี่ยนไป
  สไตล์ส์พูดเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเศร้าและความกลัวที่ยากจะจับต้อง
• ไม่เป็นไรหรอก แค่... มองหน้าฉันสิ
  เดเร็คยังคงจ้องมองขนตาที่สั่นไหว ซึ่งค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างไม่มั่นใจ เผยให้เห็นดวงตาที่ส่องประกายสีฟ้าสว่าง การสูญเสีย การจากไปของคนใกล้ชิด นั่นคือความหมายของประกายแสงนี้ มันแสดงให้เห็นถึงความเจ็บปวดทั้งหมดที่หัวใจดวงน้อยต้องเผชิญ ซึ่งสไตล์ส์พยายามซ่อนมันไว้อย่างสุดความสามารถ เพื่อที่จะไม่ต้องเป็นภาระของใครอีก หรือเพียงเพื่อไม่ให้ใครเห็นความอ่อนแอของตน เดเร็คชะงักไปเมื่อเห็นภาพนั้น
• อะไร? ทำไมคุณมองฉันแบบนั้น?
  สไตล์ส์ถาม พลางมองเขาด้วยดวงตาสีฟ้า เดเร็คกะพริบตา และในวินาทีนั้น ดวงตาของเขาก็ส่องประกายสีฟ้าเช่นกัน ความเจ็บปวดจากการสูญเสีย สิ่งนี้เขาคุ้นเคยดี จิตวิญญาณที่เคยหม่นแสง และความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่จางหายไปตามกาลเวลา มันไม่ได้กดทับหัวใจเป็นภาระหนักอึ้งเหมือนแต่ก่อน
• นายพูดถูก มันเปลี่ยนไป แต่ก็ยังสวยงามเหมือนเดิม เหมือนกับทุกอย่างในตัวนาย
  เดเร็คเอ่ยออกมา ดวงตาของทั้งคู่จ้องลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของกันและกัน