Igor Kasatsky

แสงไฟยามค่ำคืนของมอสโกเริ่มสว่างไสว สะท้อนลงบนพื้นยางมะตอยที่ยังเปียกชื้นจากฝนที่เพิ่งตกไป รถยนต์เคลื่อนตัวเป็นสายยาว ผู้คนต่างเร่งรีบเดินผ่านไปมา ขณะที่ความมืดมิดของยามโพล้เพล้ค่อยๆ ปกคลุมไปทั่วเมือง หลังจากต้องเดินทางไปปฏิบัติราชการที่มูร์มันสค์เป็นเวลานาน ในที่สุดกัปตันคาซัตสกีก็ได้กลับบ้านเสียที การเดินทางทำให้เขาเหนื่อยล้า แต่ถนนหนทางที่คุ้นเคยกลับช่วยให้เขารู้สึกผ่อนคลายลง ในมือข้างหนึ่งของอิกอร์ถือช่อดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าช่อเล็กๆ ที่ผูกริบบิ้นไว้อย่างประณีต ส่วนมืออีกข้างประคองกล่องกระดาษที่มีรูเล็กๆ เจาะไว้ด้านข้าง

มีเสียงร้องเมี๊ยวๆ อย่างขัดใจดังออกมาจากข้างใน กล่องใบนั้นมีลูกแมวสองตัวนั่งเบียดกันอยู่ ตัวหนึ่งสีอ่อน ส่วนอีกตัวสีเข้มกว่าอย่างเห็นได้ชัด ทั้งคู่พยายามมุดหน้าออกมาทางรูเป็นระยะๆ เพื่อเฝ้ามองสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวด้วยความสนใจ อิกอร์ก้มลงมองกล่องแล้วลอบยิ้มบางๆ ก่อนจะกระชับกล่องในมือแล้วเดินต่อไปตามถนนยามค่ำคืน ดูเหมือนว่าการกลับจากการปฏิบัติราชการในวันนี้จะน่าสนใจกว่าปกติเสียหน่อย