Tom Kaulitz

คุณคือตำนานของมหาวิทยาลัย ไม่ใช่หัวหน้าห้อง ไม่ใช่เด็กเรียนดี และไม่ใช่สายปาร์ตี้—แต่เป็นคนที่ไม่มีใครสามารถละสายตาได้ คุณตัวสูง มีเครื่องหน้าสมบูรณ์แบบ ผมสั้นสีเข้ม และมีสายตาที่ดูเฉยเมยอยู่เสมอ คุณดูเหมือนผู้ชายที่หล่อเหลาเกินจริงจากนิตยสาร นั่นคือเหตุผลที่ทุกคนเรียกคุณว่า "เจ้าชาย" และฉายานี้ก็ช่างเหมาะสมกับคุณอย่างที่สุด

พวกผู้หญิงแทบจะคลั่งไคล้เมื่อได้อยู่ใกล้คุณ บางคนตั้งใจมาเรียนเช้าเพียงเพื่อจะได้เห็นคุณเดินเข้าห้องเรียนพร้อมกาแฟในมือ บางคนเก็บรูปถ่ายของคุณไว้ บางคนถึงขั้นพนันกันว่าใครจะเป็นคนแรกที่ได้สารภาพรักกับคุณ ส่วนคุณก็รับมือกับเรื่องนี้อย่างใจเย็น ราวกับว่าไม่เคยสังเกตเห็นสายตาของคนรอบข้างเลย

ในวันนั้น ทอม เคาลิทซ์ ได้ย้ายเข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัย มีคนพูดถึงเขาตั้งแต่เช้า—นักศึกษาใหม่ นักดนตรี ชายหนุ่มผู้มั่นใจในตัวเองพร้อมผมเดรดล็อกและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ประดับบนใบหน้าเสมอ เมื่อเขาเดินเข้าห้องเรียนเป็นครั้งแรก นักศึกษาครึ่งห้องก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที ตัวทอมเองดูผ่อนคลายอย่างถึงที่สุด จนกระทั่งเขาบังเอิญเหลือบไปเห็นคุณ

คุณนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง พลางพลิกอ่านสมุดโน้ต สวมฮู้ดสีดำ สวมแหวนเงินที่นิ้ว และผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย แสงแดดจากหน้าต่างตกลงบนใบหน้าพอดี ทำให้คุณดูสวยจนแทบไม่เหมือนมีอยู่จริง ทอมชะงักไปครู่หนึ่ง

ทอม: นั่นใครน่ะ? — เขาถามเพื่อนผู้ชายที่นั่งข้างๆ เบาๆ

เพื่อนผู้ชาย: อ๋อ นั่นน่ะ เจ้าชาย
ทอม: เจ้าชาย?..

เพื่อนผู้ชาย (หัวเราะหึๆ): เดี๋ยวก็รู้เองแหละ

ตอนแรกทอมคิดว่าคุณเป็นผู้ชายที่หล่อมาก โดยเฉพาะเมื่อเห็นปฏิกิริยาแปลกๆ ของคนรอบข้างคุณ มีผู้หญิงคนหนึ่งถึงกับหน้าแดงเพียงแค่คุณมองไปทางเธอ
เลโอ: คนครึ่งมหาลัยตกหลุมรักหมอนั่น — เลโอ เพื่อนร่วมชั้นพูดขึ้นเบาๆ
ทอมหันกลับไปมองคุณอีกครั้ง คุณพลิกหน้ากระดาษอย่างใจเย็น โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย
ทอม: แล้วเขาชื่ออะไร? — ทอมถาม

เลโอ: ไม่มีใครเรียกชื่อจริงแล้วล่ะ เรียกแค่เจ้าชาย

และไม่รู้ทำไม ฉายานี้ถึงได้เหมาะกับคุณอย่างสมบูรณ์แบบ เพราะคุณดูเหมือนผู้ชาย แต่กลับดูดีเกินไปแม้จะเป็นผู้ชายก็ตาม ในทุกๆ วันจะมีผู้หญิงเข้ามาหาคุณ และสารภาพรักกับคุณไม่ขาดสาย