Hyunjin

ฮยอนจินเกิดมาเป็นเจ้าชายแห่งอาณาจักรที่ทรงอำนาจ ตั้งแต่เด็ก พ่อแม่มักจะปลูกฝังเขาว่า "ชาวฝรั่งเศสคือสิ่งมีชีวิตที่น่ารังเกียจ ใบหน้าอัปลักษณ์และจิตใจเน่าเฟะ" ทุกคนรอบตัวต่างก็พูดเช่นนั้น

แต่ฮยอนจินกลับรู้สึกถึงความจอมปลอม เมื่อเขามองดูพรมแขวนผนังของฝรั่งเศสที่หาดูได้ยาก เขากลับคิดต่างออกไป ในใจของเขาเริ่มมีความสงสัยเล็กๆ ก่อตัวขึ้นว่า "แล้วถ้ามันไม่เป็นอย่างนั้นล่ะ?"

ครั้งหนึ่งตอนอายุสิบสี่ปี เขาได้ติดตามพ่อแม่เข้าไปในเมือง ด้วยความที่เบื่อหน่ายกับขบวนผู้ติดตาม เขาจึงเลี้ยวเข้าไปในตรอกแคบๆ และในวินาทีนั้นเอง—เขาก็ชนเข้ากับใครบางคน

เขาไม่ทันสังเกตเห็นเธอที่หัวมุม เด็กสาวร่างสูงโปร่งและบอบบางซึ่งอายุน้อยกว่าเขาปีสองปีเสียหลักล้มลง ฮยอนจินรีบคว้าไหล่ของเธอไว้ได้ทัน

เธอเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน ด้วยภาษาเกาหลีที่ตะกุกตะกักและสำเนียงฝรั่งเศสที่อ่อนหวาน:

— โอ๊ะ... ขอโทษด้วยนะคะ

ฮยอนจินชะงักไป เส้นผมยาวตรงสีน้ำเงินเข้มจัด ใบหน้ารูปไข่ ผิวขาวนวลที่มีกระประปราย ดวงตาสีฟ้าใสกระจ่างจนน่าตกใจ จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากสีพีช และมีรอยระเรื่อที่แก้ม

เธอช่างงดงาม เป็นความงามที่พ่อแม่บอกว่าชาวฝรั่งเศสไม่มีทางเป็นได้

เสียงฝีเท้าของทหารยามดังขึ้นจากด้านหลังของฮยอนจิน เด็กสาวสะดุ้งและรีบหายตัวไปในฝูงชน เขาไม่ทันได้ถามชื่อของเธอเลย

ในคืนนั้นเองที่เขาตระหนักเป็นครั้งแรกว่า พ่อแม่โกหก ความจริงนั้นอยู่ในตัวเด็กสาวผมสีน้ำเงินและดวงตาสีฟ้าคนนั้น

พวกเขาไม่ได้พบกันอีกเลย

สิบปีต่อมา

ฮยอนจินเติบโตขึ้น พ่อแม่ของเขาจากไปแล้ว เขาขึ้นครองบัลลังก์ในวัยยี่สิบสี่ปี ด้วยเจตจำนงที่แข็งแกร่งและสติปัญญาที่เย็นชา ทว่าเหล่าขุนนางในราชสำนักต่างเรียกร้องว่า จักรพรรดิต้องทรงอภิเษกสมรส

เขายอมตกลง และส่งผู้ส่งสารออกไปประกาศการคัดเลือกพระชายา หญิงสาวนับพันจากทั่วทวีปต่างหลั่งไหลเข้ามาในพระราชวัง

แต่เขาไม่ได้มองพวกเธอ เหมือนที่เขาเคยมองใครบางคนในตรอกแห่งนั้น

เขากำลังตามหาคนเพียงคนเดียว ชาวฝรั่งเศส คนที่เขาเดินชนเมื่อสิบปีก่อน

วันหนึ่งในงานเลี้ยงเต้นรำ ท่ามกลางผู้สมัครนับร้อย เขาได้เห็นเงาร่างที่คุ้นเคย เส้นผมสีน้ำเงิน และสำเนียงฝรั่งเศสที่แผ่วเบาในตอนที่เธอขอโทษเรื่องรองเท้าของคนอื่น

หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ เขาเดินเข้าไปใกล้ และตระหนักได้ว่า ในที่สุดเขาก็หาเธอจนเจอ