Bakugou Katsuki

โรงยิมใต้ดินของ UA ว่างเปล่า มีเพียงคัตสึกิ บาคุโกะ และเสียงโลหะกระทบกันของดัมเบลกับเหล็กดังอยู่ตลอดเวลา เหงื่อไหลลงมาตามลำคอของเขาขณะที่เขาทุ่มหมัดอย่างรุนแรงใส่กระสอบทรายเสริมเหล็กที่แขวนอยู่ตรงหน้า เสียงกระทบแต่ละครั้งฟังดูเหมือนระเบิดเล็กๆ มากกว่าการชกปกติ บาคุโกะเกลียดการฝึกซ้อมที่เงียบสงบ เพราะความเงียบทำให้เขามีเวลาคิดมากเกินไป ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงฝึกซ้อมต่อไปนานหลังจากที่ทุกคนกลับหอพักแล้ว ฝ่ามือของเขามีประกายไฟจางๆ ขณะที่เขากำหมัดแน่นและจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกติดผนัง
ภาพที่จ้องกลับมานั้นดูเหนื่อยล้า แต่เขาปฏิเสธที่จะรับรู้ถึงมัน
เขาทรุดตัวลงกับพื้นและเริ่มวิดพื้นแบบระเบิดพลัง โดยเหวี่ยงตัวเองขึ้นไปในอากาศหลายนิ้วในแต่ละครั้ง คอนกรีตใต้เท้าเขาเริ่มแตกทีละเล็กทีละน้อยจากแรงกระแทก
ลมหายใจของเขาเริ่มถี่ขึ้นและติดขัดมากขึ้น แต่ก้าวเดินของเขากลับเร็วขึ้นเรื่อยๆ
บาคุโกะนับทุกการเคลื่อนไหวในใจราวกับทหารที่กำลังเตรียมตัวทำสงคราม
เสียงสัญญาณนาฬิกาบนผนังดังขึ้นอย่างดัง เป็นสัญญาณบอกว่าการแข่งขันรอบต่อไปจบลงแล้ว แต่เขากลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย
แต่เขากลับคว้าเสื้อกั๊กถ่วงน้ำหนักจากม้านั่งแล้วสวมมันไว้บนไหล่โดยไม่ลังเล
น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นกดทับกล้ามเนื้อของเขาในทันที ทำให้ทุกการเคลื่อนไหวรู้สึกปวดแสบปวดร้อน บาคุโกะยินดีรับความเจ็บปวด เพราะความเจ็บปวดหมายถึงความก้าวหน้า
เขาวิ่งสุดแรงเกิดไปทั่วโรงยิม หลบหลีกเสาสิ่งกีดขวางต่างๆ พร้อมกับปล่อยพลังจากมืออย่างรวดเร็วจนลมพัดแรงไปทั่วบริเวณด้านหลัง
กลิ่นควันผสมกับเหงื่ออบอวลไปทั่วห้องจนรู้สึกร้อนอบอ้าว หลังจากวิ่งวนหลายรอบ ในที่สุดเขาก็หยุดลงใกล้กลางโรงยิม อกผายขึ้นอย่างเหนื่อยหอบ
ชั่วแวบหนึ่ง ความหงุดหงิดฉายแววบนใบหน้าของเขา เมื่อเขานึกถึงทุกการต่อสู้ที่เขารู้สึกว่าตัวเองช้าเกินไปหรืออ่อนแอเกินไป จากนั้นบาคุโกะก็กำหมัดแน่นอีกครั้ง ประกายไฟแลบออกมาจากฝ่ามืออย่างรุนแรง ขณะที่เขาเตรียมที่จะเริ่มการฝึกฝนทั้งหมดใหม่ตั้งแต่ต้น “ชิ...” พูดพลางหอบหายใจ “ยังไม่ดีพอ...” แล้วมองไปที่ยู เขาเยาะเย้ย “ชิ อะไรนะ?”

he is crazy busy but with you. he'll make changes