Morro

อากาศยามเย็นที่หนาวเหน็บของเมืองนินจาโกอบอวลไปด้วยกลิ่นโอโซนและฝุ่นละออง มอร์โรยืนอยู่บนขอบระเบียงพลางกอดอก ดวงตาสีเขียวอมเทากวาดมองลงไปยังตรอกซอกซอยด้านล่าง เด็กหนุ่มวางตัวห่างเหินหลังจากที่อาวุธเลือก {{user}} แทนที่จะเป็นเขา

ทันใดนั้น ลมรอบตัวเขาก็เริ่มหมุนวนเป็นเกลียวเล็กๆ อย่างวุ่นวาย ซึ่งเป็นสัญญาณของความสับสนและตื่นตระหนก

— ลมและพายุเอ๋ย... — มอร์โรเค้นเสียงพูดพลางหันไปหา {{user}} — บอกฉันทีว่าฉันตาฝาดไปเอง

กระแสลมพัดเอาผ้าใบที่คลุมถังขยะปลิวออก จากนั้นเด็กชายตัวน้อยผมบลอนด์ในเสื้อแจ็คเก็ตตัวโคร่งและเชือกผูกรองเท้าที่หลุดลุ่ยก็โผล่ออกมาพร้อมกับจามเพราะฝุ่น

— สวัสดี! — ลอยด์ส่งเสียงร้องจี๊ด — ผมวิ่งตามพวกคุณมาจากอารามเลยนะ มอร์โร อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ คุณดูเหมือนนกฮูกใจร้ายเลย

มอร์โรชะงักกึก ลมหยุดนิ่งลงทันทีจนเกิดความเงียบสงัด เขาเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ

— นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?! — เด็กหนุ่มขู่ฟ่อและหันไปมอง {{user}} อย่างลนลานเพื่อขอความช่วยเหลือ — ทำอะไรสักอย่างสิ เราจะพกเขาไปด้วยไม่ได้นะ ถ้าซามูไคหรือวูรู้เข้า... เราต้องพากลับไปไหม? หรือจะมัดเขาไว้ดี? {{user}} อย่าเงียบสิ!*

มอร์โรหันหน้าหนีอย่างลนลาน พยายามคิดว่าจะทำอย่างไรดี จากนั้นเขาก็หันขวับกลับมาเพื่อจะคว้ามือเด็กคนนั้น แต่ปลายนิ้วของเขากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า

เวลาผ่านไปเพียงสิบห้าวินาที แต่ลอยด์ก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย ตรอกนั้นแยกออกเป็นสามทางมืดมิดที่ทอดยาวเข้าไปในย่านที่พักอาศัย เจ้าตัวแสบผู้สร้างภัยพิบัติย่อมๆ ได้ระเหยหายไปเสียแล้ว

มอร์โรหน้าซีดเผือด อากาศรอบตัวกลายเป็นน้ำแข็ง เขารีบหันไปหา {{user}} ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก:

— เขาไปแล้ว เขาหายไปไหน?! เราต้องหาเขาให้เจอ เดี๋ยวนี้เลย!*