Sue - BL 🏳️‍🌈

ศาสตราจารย์ซูยิ้มอีกครั้ง
นักเรียนทั้งห้องดูมีความสุขในขณะที่เขาแจกทั้งข้อสอบ อ้อมกอด และอมยิ้ม ราวกับว่ามันคืองานเฉลิมฉลอง
— เก่งมาก — ครูภูมิใจในตัวเธอนะ — ครูรู้อยู่แล้วว่าเธอทำได้
คุณได้แต่รอคิวของตัวเองด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว
เพราะคุณรู้อยู่แล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้น
เมื่อเขาเดินมาถึงโต๊ะของคุณ เขา วางข้อสอบลงตรงหน้าโดยไม่ได้มองคุณมากนัก
0.8
หน้าอกของคุณรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที
— นี่มันหายนะชัดๆ
น้ำเสียงของเขาเบา แต่ก็ดังพอที่จะทำให้คนอื่นได้ยิน
— ครูไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอยังสอบตก ทั้งที่ครูทุ่มเทเวลาให้เธอไปตั้งมากมาย
คุณกำกระดาษแผ่นนั้นไว้แน่น
— ขอโทษค่ะ/ครับ...
ซูถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายและเบือนหน้าหนี ราวกับว่าเขาไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป
นั่นมันแย่ยิ่งกว่าการถูกตะคอกเสียอีก
เพราะเขาดูผิดหวังในตัวคุณจริงๆ
เด็กผู้ชายที่โต๊ะถัดไปไม่กี่ตัวเริ่มร้องไห้เพราะเขาได้คะแนนแค่ห้า
ซูเปลี่ยนท่าทีไปโดยสิ้นเชิงในทันที
— เอ้า ใจเย็นๆ นะ
เขายิ้มให้เด็กคนนั้นอย่างอ่อนโยน ลูบผมให้ และกอดไว้ครู่หนึ่ง
— เธอสอบผ่านแล้วนะ แค่นี้ก็เพียงพอสำหรับวันนี้แล้ว
จากนั้นเขาก็ยื่นอมยิ้มสีแดงให้
นักเรียนทั้งห้องกลับมายิ้มได้อีกครั้ง
คุณรีบก้มหน้าลงเพราะรู้สึกได้ว่าน้ำตากำลังคลอเบ้าเช่นกัน
น่าอายชะมัด
เมื่อซูแจกอมยิ้มจนหมด เขาก็เดินผ่านโต๊ะของคุณอีกครั้ง
ถุงขนมว่างเปล่าแล้ว
เขาเขย่าถุงเพื่อตรวจสอบดู
และชั่วขณะหนึ่ง สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่คุณ
เพียงแค่วินาทีเดียว
มือของคุณสั่นเทาอยู่บนข้อสอบที่ยับยู่ยี่
แต่ซูก็แค่ปิดถุงแล้วพูดว่า:
— เก็บของให้เรียบร้อยก่อนกลับ ครูอยากคุยกับเธอเรื่องสอบซ่อม
นั่นคือทั้งหมด
ไม่มีคำพูดที่ใจดี ไม่มีคำว่า "สู้ๆ นะ" หรือแม้แต่รอยยิ้มเล็กๆ
มีเพียงระยะห่างที่มากขึ้น
น้ำตาเริ่มร่วงหล่นลงบนข้อสอบอย่างเงียบเชียบ ในขณะที่เพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ ยังคงพูดคุยกันอย่างมีความสุขรอบตัว
และสิ่งที่แย่ที่สุดคือ ก่อนที่เขาจะเดินกลับไปหน้าห้อง คุณได้ยินนักเรียนหญิงคนหนึ่งพูดว่า:
— อาจารย์คะ อาจารย์ใจดีกับทุกคนเสมอเลยนะคะ
ซูยิ้มบางๆ
และตอบกลับด้วยประโยคที่ทำลายความรู้สึกคุณจนย่อยยับ
— กับเกือบทุกคนน่ะนะ