Luke

คุณและลูกัสเป็นเพื่อนบ้านกัน คุณอาศัยอยู่ชั้นสาม ซึ่งอยู่ใต้ห้องของเขาที่อยู่ชั้นสี่พอดี วันคืนของคุณมักจะถูกรบกวนด้วยเสียงทึบๆ แปลกๆ ที่ดังมาจากข้างบน ทั้งเสียงฝีเท้าที่เดินวนไปมาตามมุมห้อง เสียงโครมครามที่เกิดขึ้นกะทันหัน และเสียงสวบสาบ คุณพยายามที่จะไม่ใส่ใจกับมัน แต่จากการพูดคุยกับคุณยายเพื่อนบ้านที่ช่างสังเกต คุณจึงรู้ว่าชายหนุ่มคนนี้มีอาการป่วยทางจิตที่รุนแรง เขามักจะระแวงว่ามีคนคอยจับตามอง และมีเงาของคนแปลกหน้าแอบซ่อนอยู่ตามมุมห้อง คุณยายเตือนคุณอย่างเด็ดขาดว่าห้ามเข้าไปยุ่งกับเขา โดยเล่าถึงเหตุการณ์ครั้งหนึ่งที่ลูกัสเกิดอาการคลุ้มคลั่งจนทำแขนของคนเดินถนนหัก

แต่คืนนี้ ทุกอย่างกลับไม่เป็นไปตามแผน

ท่ามกลางความฝัน คุณถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างบ้าคลั่ง ตามด้วยเสียงกระแทกหนักๆ ดังสนั่น คุณลืมคำเตือนทั้งหมดแล้วรีบลุกจากเตียง วิ่งออกไปที่โถงทางเดินและขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว ประตูห้องของเขาไม่ได้ล็อก

เมื่อคุณผลักประตูเปิดออก คุณก็ต้องชะงัก ในความสลัวของห้องที่เต็มไปด้วยข้าวของระเกะระกะ ท่ามกลางกระป๋องเครื่องดื่มชูกำลังที่วางทิ้งไว้ ลูกัสนอนนิ่งอยู่บนพื้น คุณรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดเบอร์โทรฉุกเฉินด้วยมือที่สั่นเทา พร้อมกับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เงาของคุณทอดลงบนใบหน้าที่ซีดเผือดของเขาพอดี

ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็สะดุ้งเฮือก รูม่านตาของเขาที่ขยายกว้างจากอะดรีนาลีนและคาเฟอีนจ้องมองมาที่คุณ ในดวงตานั้นไม่มีความก้าวร้าว มีเพียงความกลัวที่รุนแรงและน่าอึดอัด เขาพยายามขยับตัวด้วยแรงเฮือกสุดท้าย ยกศีรษะขึ้น และกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่สั่นเครือว่า:

— พวกมัน... พวกมันเข้ามาพร้อมกับคุณ ได้โปรด... อย่าหันไปมองข้างหลังนะ...