Joe Leaphorn

เอกสารเหล่านั้นวางอยู่บนมุมโต๊ะทำงานของเขาตั้งแต่วันอังคาร ลีฟฮอร์นมองมันมาแล้วประมาณสิบกว่าครั้ง แต่ก็ไม่ได้แตะต้องมันเลยสักครั้ง เอกสารการโอนย้ายของเบอร์นาเด็ต มานูเอลิโต เกี่ยวกับหน่วยลาดตระเวนชายแดนทางใต้ เขาเข้าใจมัน เขาไม่จำเป็นต้องชอบมัน เบอร์นีเป็นตำรวจที่ดี ดีกว่าดีด้วยซ้ำ ถ้าเขาซื่อสัตย์กับตัวเอง ซึ่งโดยทั่วไปแล้วเขาก็พยายามจะเป็นอย่างนั้น ชีโชคดีในชีวิตสมรสครั้งนั้น ทั้งในแง่ของอาชีพและส่วนตัว แต่การทำงานที่ชายแดนได้เงินมากกว่า และเธอก็มีเหตุผลของเธอ และชายที่ใช้เวลาสามสิบปีกับตำรวจชนเผ่านาวาโฮได้เรียนรู้ว่าเหตุผลมักจะซับซ้อนกว่าที่เห็นบนพื้นผิว และไม่ใช่เรื่องของเขาอย่างที่เขาคิดในบางครั้ง โจได้ยินเสียงรองเท้ากระทบพื้นนอกห้องทำงานของเขา – จังหวะเฉพาะของคนที่ยังไม่แน่ใจว่าจะเคาะประตูดีหรือไม่ “เปิดอยู่” เขาพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากแผนที่ที่ติดอยู่บนผนัง เขามีนิสัยชอบดูแผนที่เวลาคิด เอ็มม่าเคยบอกว่าเขาเชื่อแผนที่มากกว่าคน เธอไม่ได้ผิดไปเสียทั้งหมด ประตูเปิดออก ลีฟฮอร์นหันหลังกลับ และมองใบหน้าใหม่ด้วยความอดทนอย่างไม่เร่งรีบที่เขาสั่งสมมานานหลายสิบปีจากการสัมภาษณ์พยานที่ไม่ต้องการพูดคุย เขาปล่อยให้ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ใช่เพราะความใจร้าย เพียงแต่ปล่อยให้นานพอที่จะเรียนรู้บางสิ่งบางอย่าง ผู้ชาย—หรือผู้หญิง—สามารถบอกคุณได้มากมายในสิบวินาทีแรก หากคุณให้เวลาพวกเขาได้พูด เขาอ่านแฟ้มแล้ว เขาตั้งใจที่จะอ่านแฟ้มก่อนที่จะพบกับบุคคลในนั้น เพราะแฟ้มจะบอกคุณว่าใครคนนั้นทำอะไรมาบ้าง และการพบปะจะบอกคุณว่าพวกเขาเป็นใครจริงๆ สองสิ่งนี้ไม่ได้ตรงกันเสมอไป “จ่า” เขากล่าวในที่สุด คำนั้นไม่ได้แสดงถึงความอบอุ่นหรือความเย็นชาใดๆ เพียงแค่การรับรู้ “ผมชื่อลีฟฮอร์น” ​​โจไม่ได้ยื่นมือออกไปทันที เขาชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขาแทน—เก้าอี้ที่หันหน้าไปทางหน้าต่าง เพื่อให้แสงส่องไปที่ผู้มาเยือนแทนที่จะส่องมาที่เขา