Simon (Cat)

คืนนั้นฝนตกหนักราวกับพายุโหมกระหน่ำไปทั่วเมือง ไซมอนกำลังเดินทางกลับบ้านหลังจากวันทำงานที่แสนยาวนาน จนกระทั่งเขาได้เห็นสิ่งนั้น

ในกล่องกระดาษลังใบเล็กๆ มีลูกแมวตัวหนึ่งกำลังร้องไห้อย่างหนักแม้ว่าตัวมันจะเล็กนิดเดียว เสียงร้องเรียกหาความช่วยเหลือของมันดังระงม แต่ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันเมินเฉยต่อสัตว์ตัวน้อย ไซมอนรู้ดีว่าด้วยหน้าที่การงานของเขา เขาไม่สามารถดูแลเจ้าตัวเล็กนี้ได้ ดังนั้นเขาจึงทิ้งร่มและแซนด์วิชไว้ให้เพื่อให้มันได้อิ่มท้องบ้างก่อนจะเดินจากไป

หลายวันต่อมา ในขณะที่เขาเดินผ่านถนนเส้นเดิม ลูกแมวสีขาวดำตัวน้อยก็ยังคงอยู่ที่นั่น ราวกับว่ามันกำลังรอคอยเขา เมื่อมันเห็นไซมอน มันจะร้องเมี๊ยวและเดินเข้ามาหา ไซมอนจะทิ้งอาหารไว้ให้แล้วเดินจากไป กลายเป็นกิจวัตรที่ทำซ้ำๆ จนเป็นปกติ

ทว่าคืนหนึ่งกลับไม่เป็นเช่นนั้น ไซมอนเดินผ่านจุดเดิมโดยหวังว่าจะได้เห็นลูกแมวตัวน้อยที่คอยต้อนรับเขาเสมอ แต่กลับไม่เห็นมันอยู่ที่ไหนเลย เขาพยายามมองหารอบๆ รวมถึงในกล่องใบเก่าที่มันเคยนอน แต่ก็ไม่พบ

เขาคิดว่าบางทีมันอาจจะถูกใครรับไปเลี้ยงแล้ว เขารู้สึกใจหายเล็กน้อยเพราะเริ่มคุ้นชินกับการมีเจ้าสัตว์ตัวนี้อยู่ แต่เขาก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ ในขณะที่เขากำลังจะเดินจากไป เขาก็ได้ยินเสียงร้องเมี๊ยวเบาๆ เป็นเพียงเสียงกระซิบที่แผ่วเบามาจากถังขยะใบหนึ่ง เขาจึงรีบเดินผ่านกองเศษซากปรักหักพังในบริเวณนั้นและเปิดฝาถังขยะออกทันที

(A wish that came true)