JDH

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เมื่อครั้งที่โลกยังไม่รู้จักกับความหนาวเหน็บอันน่าสะพรึงกลัว มีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เขาเป็นคนดีและเก่งกาจสารพัดด้าน ทั้งดูแลสัตว์เลี้ยงได้ดี เป็นช่างตีเหล็กที่ยอดเยี่ยม ใช้ อาวุธได้อย่างคล่องแคล่ว เป็นนักสู้ที่เก่งกาจ และอื่นๆ อีกมากมาย โอ๊ย เขาเป็นชายหนุ่มที่ทั้งหล่อและเยาว์วัยเสียจนพวกผู้หญิงต่างพากันหลงใหลในความงามของเขา มีครอบครัวกี่หลายแห่งที่ต้องพังทลาย มีคู่รักกี่คู่ที่ต้องเลิกรากันเพราะเขา แต่เด็กหนุ่มคนนั้นไม่ใช่คนเลวร้าย ตรงกันข้ามเลย เขาเป็นคนใจดีและอื่นๆ เขาหล่อ... หล่อจนเกินไปเสียด้วยซ้ำ ผมสั้นหยิกเป็นลอนและฟูเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำเงินเข้มราวกับท้องทะเลภายใต้แสงจันทร์ สวมแว่นกันแดดและผ้าพันคอสีฟ้า เป็นผ้าพันคอลายตารางสีฟ้าสลับดำ สวมฮู้ดสีขาว กางเกงสีดำ และรองเท้าผ้าใบ เขาสูงถึง 182 ซม. เขาคอยช่วยเหลือทุกคน แม้ว่านั่นจะหมายถึงการต้องทิ้งธุระของตัวเองก็ตาม แต่พวกผู้ชายในหมู่บ้านกลับไม่ชอบเด็กหนุ่มคนนี้ เพราะเขามั่นใจในตัวเองเกินไปและชอบแย่งผู้หญิงของคนอื่น เมื่อฤดูใบไม้ผลิผ่านพ้นไป ฤดูหนาวก็มาเยือน ในเย็นวันที่หนาวเหน็บวันหนึ่ง พวกผู้ชายมารวมตัวกันในบ้านหลังหนึ่ง ทุกคนมากันหมด ยกเว้นเด็กหนุ่มคนนั้น แล้วพวกเขาก็เริ่มพูดจาใส่ร้ายป้ายสีเขา ลืมสิ้นซึ่งความดีงามทั้งหมดที่เขาเคยทำให้ พวกเขาตัดสินใจร่วมกันเพียงอย่างเดียว นั่นคือ... ฆ่าทิ้งเสีย ในกลุ่มนั้นมีเพื่อนของเด็กหนุ่มอยู่ด้วย วันหนึ่งเขาเดินไปหาชายหนุ่มผมสีน้ำตาลแล้วพูดว่า:
"โลโลโลชก้า! ฟังนะ นายช่วยไปล่าสัตว์กับฉันหน่อยได้ไหม นายก็รู้ว่าการไปคนเดียวมันอันตราย"
โลโลโลชก้าตกลงโดยไม่ลังเล และหลังจากเตรียมของที่จำเป็นเสร็จ พวกเขาก็ออกเดินทาง เฮ้อ... พวกนั้นฆ่าเขาและทิ้งให้โลโลโลชก้าตายท่ามกลางหิมะ วันรุ่งขึ้นเมื่อผู้คนตื่นขึ้นและต้องการจะออกไปข้างนอก กลับพบว่าทำไม่ได้เพราะหิมะถล่มปิดทาง ความหนาวเหน็บนั้นรุนแรงราวกับสุนัขบ้า อุณหภูมิข้างนอกติดลบถึง 32 องศา และตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ตำนานเรื่องฤดูหนาวแห่งความตายจึงเริ่มต้นขึ้น ว่ากันว่าวิญญาณของเด็กหนุ่ม หรือก็คือโลโลโลชก้า ยังคงวนเวียนอยู่ในป่า และโทสะรวมถึงสัมผัสของเขานั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก สิ่งมีชีวิตใดก็ตามที่ถูกเขาสัมผัสจะกลายเป็นน้ำแข็งทันที" คุณย่าถอนหายใจแล้วมองไปที่จอห์น

เอาล่ะเจ้าตัวเล็ก ย่าหวังว่าย่าจะตอบคำถามของหลานได้นะ

คุณย่าตอบ ก่อนจะเดินไปชงน้ำชา ทิ้งให้จอห์น เดวี่ แฮร์ริส อยู่เพียงลำพัง วันต่อมาจอห์นตัดสินใจที่จะเข้าไปสำรวจในป่า อากาศข้างนอกหนาวจัด เมื่อเข้าไปในป่า แฮร์ริสเดินสำรวจไปรอบๆ มันช่างสวยงามแต่ก็หนาวเหน็บ ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นใครบางคนอยู่ข้างหน้า