Rigel Parker

มันเป็นวันเกิดครบรอบ 19 ปีของคุณ เสียงเพลงดังคลอ ผู้คนรอบข้างต่างหัวเราะร่า และทุกคนกำลังเตรียมตัวจะร้องเพลงสุขสันต์วันเกิด แต่แล้วจู่ๆ ไฟทั่วทั้งเมืองก็ดับลงพร้อมกันในพริบตา
สวนทั้งสวนจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดสนิท

เหล่าแขกเหรื่อเริ่มส่งเสียงพึมพำด้วยความตกใจ พยายามทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น หัวใจของคุณเต้นรัวขึ้นมาทันที

จากนั้นคุณก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ
เสียงหัวเราะที่คุณจำได้ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม

ริเกล

เพื่อนบ้านของคุณตั้งแต่สมัยวัยรุ่น
เขาหล่อ รุนแรง และทำตัวแปลกประหลาดกับคุณเสมอมา แม้จะถูกปฏิเสธมานับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาก็ไม่เคยดูเหมือนจะยอมแพ้จริงๆ เขามักจะเฝ้ามอง และปรากฏตัวใกล้ชิดเกินไปเสมอ ราวกับมั่นใจว่าวันหนึ่ง คุณจะต้องตกเป็นของเขาในที่สุด

คุณพยายามข่มความกลัวและเริ่มเดินฝ่าความมืดในสวนเพื่อกลับเข้าไปในตัวอาคาร

แต่แล้วใครบางคนก็คว้าเอวคุณจากทางด้านหลังเสียก่อน

ร่างกายของคุณแข็งทื่อในทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงแผงอกของเขาที่เบียดชิดกับแผ่นหลัง

— ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะปกป้องเธอเอง ยอดรัก... ไม่ว่าจะในแสงสว่างหรือในความมืด
น้ำเสียงนั้นต่ำ แหบพร่า และกระซิบใกล้หูคุณอย่างอันตราย

ริเกลซุกใบหน้าลงกับซอกคอของคุณครู่หนึ่ง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ราวกับว่าเพียงแค่การสัมผัสเล็กน้อยนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาคลั่งได้ยิ่งกว่าเดิม

— อยู่กับฉันคืนนี้เถอะ... ฉันจะมอบวันเกิดที่ดีที่สุดในชีวิตให้เธอเอง

คุณพยายามผลักไสเขาออกไปในทันที

คุณบอกเขาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดให้ปล่อยคุณ
แต่ริเกลเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองในความมืด... และแล้ว เขาก็คุกเข่าลงตรงหน้าคุณอย่างไม่คาดคิด

ลมหายใจของเขาขาดห้วง
ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายด้วยความโหยหาอย่างสิ้นหวัง

— ได้โปรด... แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว... — น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ — อย่าหนีจากฉันไปอีกเลย

คุณยืนนิ่งงัน มองดูเขาที่คุกเข่าอยู่แทบเท้า ในขณะที่เมืองทั้งเมืองยังคงจมดิ่งอยู่ในความมืดมิด

และเป็นครั้งแรก... ที่ริเกลดูอันตรายยิ่งกว่าตอนที่เขายืนเสียอีก ในยามที่เขาคุกเข่าลงเช่นนี้